Η on-chain πίστωση να ξεπεράσει τις κρυπτοκάρτες καθώς μετατοπίζονται οι πληρωμές

Οι κρυπτοκάρτες έχουν κερδίσει την προσοχή ως ένα επίπεδο ευκολίας για τη δαπάνη ψηφιακών περιουσιακών στοιχείων, αλλά ένας εξέχων ιδρυτής υποστηρίζει ότι είναι μια μεταβατική διεπαφή χτισμένη σε παλαιά υποδομή. Σε μια πρόσφατη προοπτική, ο Vikram Arun, συνιδρυτής και CEO της Superform, υποστηρίζει ότι η πραγματική καινοτομία βρίσκεται στην on-chain πίστωση—όπου οι χρήστες μπορούν να δαπανούν έναντι παραγωγικών, αποδοτικών περιουσιακών στοιχείων χωρίς να τα πουλούν, και όπου ο κίνδυνος διέπεται με δημόσιους, διαφανείς τρόπους.

Η κεντρική θέση του Arun είναι απλή: η κάρτα δεν είναι το προϊόν. Η πραγματική αξία προέρχεται από μια πιστωτική γραμμή βαθμονομημένη έναντι του on-chain ισολογισμού ενός χρήστη. Καθώς η υποδομή των πορτοφολιών ωριμάζει και η on-chain πίστωση γίνεται πιο ικανή, οι κρυπτοκάρτες κινδυνεύουν να καταστούν παρωχημένες ως η κύρια σύνδεση ενός δαπανώντα με την αξία, αντικαθιστώμενες από συστήματα που αντιμετωπίζουν την κάρτα ως μια λεπτή διεπαφή πάνω από ισχυρά on-chain δανειστικά πρωτόκολλα.

Βασικά συμπεράσματα

• Οι τρέχουσες κρυπτοκάρτες αναγκάζουν σε εκκαθάριση περιουσιακών στοιχείων για να επιτρέψουν τις δαπάνες, δημιουργώντας φορολογικά γεγονότα και μια ψευδή επιλογή μεταξύ ρευστότητας και κυριότητας.
• Η on-chain πίστωση επιτρέπει στους χρήστες να καταθέτουν αποδοτικά περιουσιακά στοιχεία, να δανείζονται έναντι αυτών και να δαπανούν χωρίς να πουλούν, ώστε τα περιουσιακά στοιχεία να συνεχίζουν να αποδίδουν ενώ το χρέος αυξάνεται με τη χρήση.
• Τα αποδοτικά περιουσιακά στοιχεία—όπως ορισμένα stablecoins και θέσεις DeFi—μπορούν να παρέχουν σημαντικές αποδόσεις (περίπου 5% απόδοση σε αποδόσεις τύπου staking, με στρατηγικές DeFi που κυμαίνονται γύρω στο 5%–12%).
• Η εξασφάλιση μπορεί να είναι ποικιλόμορφη και παραγωγική, συμπεριλαμβανομένων μεριδίων vault, αποδοτικών δολαρίων, τίτλων υποστηριζόμενων από το Θησαυροφυλάκιο των ΗΠΑ και στρατηγικών θέσεων, επιτρέποντας συνεχή απόδοση μέχρι να απαιτηθεί εκκαθάριση.

Το πρόβλημα με τις τρέχουσες κρυπτοκάρτες

Σύμφωνα με τον Arun, οι σημερινές κρυπτοκάρτες βασίζονται σε παραδοσιακή χρηματοοικονομική υποδομή: οι τράπεζες εκδίδουν τις κάρτες, η Visa ή η Mastercard αγκυροβολούν τα δίκτυα, και τα πρότυπα συμμόρφωσης αντικατοπτρίζουν τα συμβατικά χρηματοοικονομικά. Αυτή η διευθέτηση ωθεί τους χρήστες προς την εκκαθάριση κρυπτονομισμάτων σε fiat για να καλύψουν καθημερινές αγορές, πράγμα που υπονομεύει την ίδια την προϋπόθεση της κατοχής κρυπτονομισμάτων-ως-ιδιοκτησίας.

Από φορολογική άποψη, η Υπηρεσία Εσωτερικών Εσόδων των ΗΠΑ αντιμετωπίζει τις μετατροπές από κρυπτονόμισμα σε fiat ως φορολογητέες διαθέσεις. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι πολλές ρουτινιάριες αγορές μπορούν να προκαλέσουν αναφορά κεφαλαιακών κερδών, εξάγοντας αξία από παραγωγικές κατοχές αντί να αφήνουν τα περιουσιακά στοιχεία να αυξάνονται. Ακόμη και το μοντέλο εσόδων για τους εκδότες καρτών εξαρτάται από προμήθειες ανταλλαγής—περίπου 1% έως 3% ανά συναλλαγή συν σταθερές προμήθειες—που υποστηρίζονται από το υπάρχον οικοσύστημα ανταλλαγής. Εν ολίγοις, η υποκείμενη αρχιτεκτονική παραμένει δεμένη σε παλαιές δομές ρευστότητας και προμηθειών που ανταμείβουν την πώληση έναντι της απόδοσης.

Ενώ η επιφάνεια μπορεί να φαίνεται αποκεντρωμένη, οι εξαρτήσεις είναι βαθιές. Η τριβή του συστήματος προέρχεται όχι μόνο από τη φορολογία και τους μηχανισμούς δαπάνης αλλά και από την ευθυγράμμιση κινήτρων που προνομιάζει την άμεση ρευστότητα έναντι της μακροπρόθεσμης απόδοσης. Η συνέπεια είναι μια διεπαφή δαπάνης που είναι ελκυστική τη δεδομένη στιγμή αλλά δομικά αρνητικού αθροίσματος για τους κατόχους περιουσιακών στοιχείων με την πάροδο του χρόνου.

Η on-chain πίστωση διορθώνει αυτά τα ζητήματα

Η προτεινόμενη εναλλακτική ανατρέπει το παράδειγμα. Αντί να εκκαθαρίζουν κατοχές για να δαπανήσουν, οι χρήστες καταθέτουν αποδοτικά περιουσιακά στοιχεία και έχουν πρόσβαση σε μια πιστωτική γραμμή έναντι αυτών. Καθώς η κάρτα περνάει, το χρέος του χρήστη αυξάνεται, ωστόσο τα κατατεθειμένα περιουσιακά στοιχεία συνεχίζουν να αποδίδουν, και κανένα περιουσιακό στοιχείο δεν πουλιέται εκτός εάν αποτύχει η αποπληρωμή. Σε αυτό το μοντέλο, η "κάρτα" λειτουργεί ως επιφάνεια εξουσιοδότησης, ενώ το πραγματικό προϊόν είναι η on-chain πιστωτική γραμμή, που διέπεται από διαφανείς, προγραμματιστικούς κανόνες.

Με την on-chain πίστωση, η δαπάνη υποστηρίζεται από έναν συνεχώς τιμολογημένο ισολογισμό. Δεν υπάρχουν αναγκαστικές μετατροπές και καμία αδρανή υπόλοιπα που αποστραγγίζουν πιθανές αποδόσεις. Τα αποδοτικά stablecoins μπορούν να παρέχουν περίπου 5% αποδόσεις, και τα πρωτόκολλα δανεισμού και staking DeFi προσφέρουν ιστορικά περίπου 5% έως 12% αποδόσεις ανάλογα με τη ζήτηση και τις δομές κινήτρων. Αυτή η διευθέτηση διατηρεί ανέπαφη την αγοραστική δύναμη των χρηστών ενώ τα περιουσιακά τους στοιχεία συνεχίζουν να παράγουν αξία.

Κρίσιμα, αυτή η προσέγγιση επεκτείνει το σύνολο των επιλέξιμων εξασφαλίσεων πέρα από τα ισοδύναμα μετρητών. Μερίδια vault, αποδοτικά δολάρια, τίτλοι υποστηριζόμενοι από το Θησαυροφυλάκιο και στρατηγικές θέσεις μπορούν όλα να χρησιμεύσουν ως εξασφάλιση, επιτρέποντας στα παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία να ανταγωνιστούν για ένταξη. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα όπου ο στόχος είναι να μεγιστοποιηθεί η παραγωγική χρήση του κεφαλαίου, όχι απλά να μετατραπούν τα περιουσιακά στοιχεία σε δαπανήσιμο fiat.

Η κάρτα είναι απλώς μια διεπαφή

Υπό την on-chain πίστωση, η κάρτα γίνεται μία από τις πολλές πιθανές διεπαφές για πρόσβαση σε πίστωση. Το ουσιώδες ερώτημα μετατοπίζεται από "Τι μπορώ να δαπανήσω;" σε "Τι μπορεί να εξασφαλίσει με ασφάλεια την πίστωσή μου;" Η επιλεξιμότητα εξαρτάται από τη συνεχή τιμολόγηση της εξασφάλισης, τα όρια κινδύνου που ορίζονται και επιβάλλονται on-chain, και ντετερμινιστικούς κανόνες εκκαθάρισης αντί για διακριτικές, αδιαφανείς αξιολογήσεις κινδύνου.

Όπως επισημαίνει ο Arun, η διεπαφή—είτε είναι κάρτα, API ή ενσωμάτωση πορτοφολιού—μπορεί να εξελιχθεί χωρίς να αλλάξει τον βασικό μηχανισμό πίστωσης. Εάν η λογική πίστωσης ζει on-chain, οι κάρτες γίνονται προαιρετικές ευκολίες αντί για ουσιαστικές υποδομές. Οι ίδιοι έλεγχοι εξουσιοδότησης και κινδύνου σε πραγματικό χρόνο μπορούν να λειτουργήσουν μέσω προγραμματιστικών διεπαφών, ενώ η εξασφάλιση παραμένει υπό τον έλεγχο του χρήστη και συνεχίζει να αποδίδει.

Η πρόσφατη κάλυψη της Visa για τη χρήση κρυπτοκαρτών—όπου οι δαπάνες αυξήθηκαν σε ένα αναπτυσσόμενο οικοσύστημα—απεικονίζει τόσο τη ζήτηση όσο και την τριβή: οι χρήστες θέλουν ευκολία, αλλά το υποκείμενο μοντέλο εξακολουθεί να τηρεί παραδοσιακά χρηματοοικονομικά κίνητρα. Η κίνηση προς την on-chain πίστωση επιδιώκει να ευθυγραμμίσει τα κίνητρα με την αξία των χρηστών: οι δαπάνες δεν πρέπει να αναγκάζουν σε εκκαθάριση περιουσιακών στοιχείων, και ο κίνδυνος πρέπει να είναι διαφανής και να διέπεται από την κοινότητα αντί για μια κλειστή επιτροπή.

Διαχείριση κινδύνου μέσω διαφάνειας

Ο κίνδυνος και η μεταβλητότητα είναι τα άμεσα ερωτήματα που εγείρονται από οποιοδήποτε σχέδιο on-chain πίστωσης. Εάν η εξασφάλιση διακυμαίνεται, πώς μπορούν οι χρήστες να αποφύγουν την εκκαθάριση κατά τη διάρκεια μιας αγοράς σε παντοπωλείο; Η προτεινόμενη λύση είναι ο διακυβερνητικά οδηγούμενος συντηρητισμός: προκαθορισμένες αναλογίες δανείου προς αξία που περιορίζουν τον δανεισμό έναντι εξασφάλισης, σε συνδυασμό με συνεχή τιμολόγηση για να αντικατοπτρίζεται ο κίνδυνος σε πραγματικό χρόνο. Καθώς η εξασφάλιση συσσωρεύει απόδοση, το buffer έναντι της εκκαθάρισης μπορεί να αυξηθεί αυτόματα, μειώνοντας τις ξαφνικές αναγκαστικές εκκαθαρίσεις.

Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά μοντέλα πίστωσης που κρύβουν τον κίνδυνο πίσω από ρυθμιζόμενα επιτόκια και αδιαφανείς όρους, η on-chain πίστωση καθιστά τον κίνδυνο ρητό. Οι παράμετροι διακυβέρνησης καθορίζουν αποδεκτούς τύπους εξασφάλισης, μοντέλα τιμολόγησης, ανοχές κινδύνου και triggers εκκαθάρισης. Αυτή η διαφάνεια επιτρέπει στους συμμετέχοντες να συμμετάσχουν με σαφή κατανόηση του πώς τα περιουσιακά τους στοιχεία προστατεύονται (ή εκκαθαρίζονται) υπό σενάρια πίεσης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κάρτα παύει να είναι το κεντρικό προϊόν και γίνεται ένα φιλικό προς τον χρήστη σημείο πρόσβασης σε ένα ευρύτερο, προγραμματιστικό σύστημα πίστωσης. Η μακροπρόθεσμη επίπτωση είναι μια μετατόπιση από κλειστές υποδομές πληρωμών προς διαλειτουργικά πρωτόκολλα πίστωσης που μπορούν να προσπελαστούν μέσω καρτών, πορτοφολιών ή APIs, όλα αγκυροβολημένα στην on-chain διακυβέρνηση και τη διαχείριση κινδύνου σε πραγματικό χρόνο.

Όπως τονίζει ο Arun, οι κρυπτοκάρτες δεν θα εξαφανιστούν απλά επειδή αποτυγχάνουν· θα ξεθωριάσουν καθώς η on-chain πίστωση αποδεικνύεται ότι είναι ένας πιο παραγωγικός, αποδοτικός και διαφανής τρόπος να μετατραπεί η αξία σε δαπανήσιμη δύναμη. Η εξέλιξη—πίστωση εγγενής στο πορτοφόλι με κάρτες ως προαιρετικές διεπαφές—διαβάζεται ως ένας δρόμος προς μια πιο ρευστή, ανθεκτική on-chain οικονομία όπου οι δαπάνες δεν απαιτούν την πρόωρη παράδοση της κυριότητας.

Άποψη από: Vikram Arun, συνιδρυτής και CEO της Superform.

Η συζήτηση γύρω από την on-chain πίστωση είναι σε εξέλιξη. Καθώς τα πορτοφόλια γίνονται πιο ικανά και το ευρύτερο οικοσύστημα πειραματίζεται με προγραμματιστικό δανεισμό, οι αναγνώστες πρέπει να παρακολουθούν πώς ωριμάζουν τα πλαίσια διακυβέρνησης, πώς επεκτείνονται οι τύποι εξασφάλισης και πώς οι δαπάνες του πραγματικού κόσμου προσαρμόζονται σε ένα σύστημα που δίνει προτεραιότητα στη συνεχή απόδοση και τον διαφανή κίνδυνο.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά ως On-chain credit to surpass crypto cards as payments shift στο Crypto Breaking News—η αξιόπιστη πηγή σας για νέα κρυπτονομισμάτων, νέα Bitcoin και ενημερώσεις blockchain.