[دو شاخه‌ای] علی‌رغم شواهد، شوهر به خیانتش اعتراف نمی‌کند

بخش زندگی و سبک زندگی رپلر، یک ستون مشاوره توسط زوج جرمی بائر و روانشناس بالینی دکتر مارگاریتا هولمز اداره می‌شود.

جرمی دارای مدرک کارشناسی ارشد حقوق از دانشگاه آکسفورد است. یک بانکدار با 37 سال سابقه که در سه قاره کار کرده است، او در 10 سال گذشته با دکتر هولمز به عنوان مدرس همکار و گاهی اوقات به عنوان همکار درمانگر، به ویژه با مشتریانی که نگرانی‌های مالی آنها در زندگی روزمره‌شان دخالت می‌کند، آموزش دیده است.

آنها با هم دو کتاب نوشته‌اند: مثلث‌های عشق: درک ذهنیت معشوقه مردانه و عشق وارداتی: روابط فیلیپینی-خارجی.

دکتر هولمز و آقای بائر عزیز:

من به همسرم "سام" گفتم که خانه ما را ترک کند پس از اینکه مدرک گرفتم که او با زنان دیگری می‌بیند. او انکار کرد اما من یک کارآگاه استخدام کردم و با این حال، حتی زمانی که عکس‌هایی را که کارآگاه گرفته بود به او نشان دادم، او همچنان انکار کرد.

آن وقت بود که فهمیدم فایده‌ای ندارد. این سومین باری است که او را در حال خیانت می‌گیرم. اما او حتی یک بار هم اعتراف نکرده که خیانت می‌کند.

دو بار اول او را بخشیدم. اما این بار، انجام این کار را خیلی سخت می‌یابم. او مدام عذرخواهی می‌کند، برای اینکه مرا اذیت کرده، بدون اینکه اعتراف کند که خیانت کرده است علی‌رغم وجود مدرک.

پسر ما (5 ساله) همیشه برای او گریه می‌کند، اگرچه هر آخر هفته پیش پدرش می‌ماند. هر وقت او را گریان می‌بینم احساس گناه می‌کنم.

من مصمم هستم که این بار از او جدا شوم، اما مادرم، یک مادر مجرد که مرا بزرگ کرد، می‌گوید "100 بار و سپس صد بار دیگر" فکر کن چون بزرگ کردن یک بچه بدون حمایت خیلی سخت است. 

برای او خیلی سخت بود که به عنوان "سپارادا" (زنی که از شوهرش جدا شده) توصیف شود، او بارها و بارها به من گفته است. او می‌گوید که سعی نمی‌کند مرا متقاعد کند که بمانم، اما می‌خواهد من بفهمم که بزرگ کردن یک بچه به تنهایی آسان نیست.

من شغل خوبی دارم و نیازی ندارم که شوهرم از نظر مالی از من و فرزندمان حمایت کند. فکر می‌کنم این مهمترین چیز است، اینطور نیست؟

لطفاً به من بگویید چه کنم. من نمی‌خواهم با مردی زندگی کنم که قول می‌دهد خوب باشد وقتی او را دوباره به زندگی‌ام راه می‌دهم، فقط برای اینکه چند ماه بعد دوباره خیانت دیگری را تجربه کنم. نظر شما چیست؟ آیا مادرم درست می‌گوید؟ 

کورا

کورای عزیز،

شما کاملاً واضح بیان می‌کنید که چرا اکنون می‌خواهید برای همیشه از همسرتان سام جدا شوید — خیانت مکرر و امتناع از پذیرش مسئولیت. آنچه کمتر واضح است این است که چرا این بار متفاوت است از آنجایی که در گذشته او را بخشیده‌اید. علاوه بر این، شما هنوز شک دارید، هم به خاطر فرزندتان و هم به خاطر نگرانی‌های مادرتان.

مادر شما نکات خوبی را مطرح می‌کند. مادر مجرد بودن سخت است اما تفاوت‌های قابل توجهی بین تجربه او زمانی که شما کودک بودید و تک‌والدی آنطور که شما امروزه تجربه خواهید کرد، وجود دارد.

اولاً، انگ مرتبط با "سپارادا" بودن کاهش یافته، اگر نگوییم ناپدید شده، حداقل در مناطق شهری. این تا حدی به این دلیل است که اکنون بسیار رایج‌تر است و تا حدی به این دلیل که ما در عصر آزادتری زندگی می‌کنیم.

ثانیاً، شما می‌گویید که به حمایت مالی همسرتان نیاز ندارید. اغلب، گزینه‌های زنان به دلیل عدم استقلال مالی محدود است، بنابراین این یک پیشرفت عمده است که شما در موقعیتی هستید که به طور مستقل پیش بروید.

قابل درک است که فرزند شما اگر جدا شوید تحت تأثیر قرار می‌گیرد، اما باید به یاد داشته باشید که او حتی اگر با هم بمانید نیز تحت تأثیر است. 

شما و سام الگوهای نقش برای فرزندتان هستید و او به خوبی از چگونگی رابطه شما با سام آگاه خواهد بود. او ممکن است هنوز ظرافت‌ها را درک نکند، اما همانطور که بزرگ می‌شود، قطعاً درک خواهد کرد. او شاهد تمایل شما برای بخشیدن مکرر سام، و همچنین انکارهای او خواهد بود، و دیدگاه‌های او درباره ازدواج و نقش همسران توسط تصمیمات شما شکل خواهد گرفت.

همانطور که کودکانی هستند که از جدایی والدینشان پشیمان می‌شوند، کودکان دیگری هم هستند که از اینکه والدینشان جدا نشدند پشیمان می‌شوند! بنابراین توجه کافی به الگویی که برای فرزندتان تعیین می‌کنید داشته باشید.

در نهایت، در پاسخ به سؤال شما درباره اینکه آیا مادرتان درست می‌گوید، بله او درست می‌گوید اما این نکته تعیین‌کننده نیست. او مشابه با مشابه مقایسه نمی‌کند. شما این شانس را دارید که زندگی جدیدی برای خود و فرزندتان بسازید. آن را بگیرید و به او نشان دهید که یک زن مستقل قوی نیازی به یک شوهر زن‌باره ندارد. الگوی یک مادر و همسری باشید که برای او به عنوان یک بزرگسال مفید خواهد بود. 

با احترام، 

JAFBaer

کورای عزیز،

از نامه شما بسیار متشکرم. اجازه دهید ابتدا به آخرین (و تنها سؤال بیان شده) شما پاسخ دهم: "آیا مادر شما درست می‌گوید؟"

در مورد احساسات او، قطعاً بله... چون اینها احساسات او هستند و او به شما اعتماد می‌کند و به خودش اجازه داد که با به اشتراک گذاشتن با شما در برابر شما آسیب‌پذیر باشد. 

آیا مادر شما در مورد آنچه باید با زندگی خودتان انجام دهید درست می‌گوید؟ لزوماً نه. در واقع، بر اساس آنچه به ما گفته‌اید، می‌گویم او قطعاً اشتباه می‌کند.

در وهله اول، به نظر نمی‌رسد او واقعاً به نیازهای فعلی و اهداف آینده شما گوش دهد. او همچنین به نظر می‌رسد از منابعی که دارید بی‌اطلاع است.

اول، نیازهای شما: به نظر من، شما نیاز دارید از همسرتان جدا شوید — مردی که سوگندهای ازدواج خود را شکسته و حداقل سه بار به شما خیانت کرده است. 

شما همچنین نیاز دارید از مردی فاصله بگیرید که حتی نزاکت اعتراف به آنچه انجام داده را ندارد، نه فقط یک بار یا دو بار، بلکه برای بار سوم! چگونه می‌تواند از انجام کاری که قول می‌دهد متوقف کند، وقتی وانمود می‌کند کاری را که واقعاً انجام داده انجام نداده است؟ در مورد گازلایتینگ صحبت کنید. در مورد عملی صحبت کنید که جرأت نام بردن از آن را ندارد

دوم، اهداف شما: به نظر می‌رسد یکی از مهمترین اهداف شما این است که به طور دائم پسرتان را از جدایی‌تان "آسیب" نزنید. من معتقدم آقای بائر به شما اطمینان داده است که این تنها گزینه نیست. او گزینه‌های واضحی را ارائه کرده است که چگونه پسرتان را به روش‌هایی که قادر به انجام آن هستید محافظت کنید.

هدف دیگری که به نظر می‌رسد دارید زندگی در آرامش است. شما قطعاً نمی‌توانید به این روش زندگی کنید اگر همچنان منتظر باشید "کفش دیگری بیفتد" — منتظر زمانی که دوباره مدرکی از خیانت او پیدا کنید. چگونه می‌توانید در آرامش زندگی کنید، وقتی که حتی در خانه خودتان هم آرامش ندارید؟

در نهایت، منابع شما: نه فقط منابع مالی شما بلکه مهمتر از آن، نقاط قوت عاطفی شما. یکی از آنها عزم شما برای زندگی صادقانه است چون دیگر وانمود نخواهید کرد که ازدواج شما بر اساس اعتماد و احترام متقابل بنا شده است. 

دیگری شجاعت شماست: به نظر می‌رسد شما ایده روشنی دارید که اگر شما هم مانند مادرتان "سپارادا" شوید چه مشکلاتی خواهید داشت، و برای هر چیزی در این بخش آماده‌اید. آفرین به شما!

باور نکردن اینکه پیش‌بینی‌های مادرتان دقیق است به معنای بی‌احترامی به او نیست. این فقط تشخیص این است که هر کسی که زحمت گوش دادن به آنچه واقعاً با شما در جریان است را نکشیده در موقعیتی نیست که از شما بخواهد وضعیت او را با خودتان مقایسه کنید.   

آرزوی بهترین‌ها برای شما، 

MG Holmes 

– Rappler.com