[افکار فناوری] تأیید هویت اجباری رسانه‌های اجتماعی: میانبری باز برای سوءاستفاده؟

وزارت فناوری اطلاعات و ارتباطات (DICT) پیش‌نویس بخشنامه‌ای دارد که قصد خود را برای اجرای تأییدیه هویت اجباری حساب‌های کاربری در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی مشخص می‌کند.

DICT در حال جستجوی نظرات و پیشنهادات در این مورد است، و علی‌رغم نگرانی از اینکه ممکن است همان استدلال‌های تکراری که توسط افراد آگاه‌تر از من در این حوزه مطرح شده را دوباره بیان کنم، هنوز هم ذکر این استدلال‌ها ارزشمند است.

بیایید به این موضوع بپردازیم که چرا این پیشنهاد مانند یک خبر بد به نظر می‌رسد.

توجیهات

DICT در تلاش است تا ایده اطمینان از قابلیت تأیید حساب‌های رسانه‌های اجتماعی را با بیان اینکه "گسترش دیپ فیک‌ها، محتوای فریبنده تولید شده توسط هوش مصنوعی، حساب‌های ربات خودکار، و رفتار هماهنگ مخرب و غیرواقعی، نیاز به چارچوب مبتنی بر ریسک دارد که وظایف تأییدیه را در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی مقیاس‌بندی می‌کند" توجیه کند.

طبق پیش‌نویس بخشنامه، "نیاز به توسعه یک چارچوب سیاستی وجود دارد که حق آزادی بیان را با وظیفه دولت برای حفاظت از یکپارچگی فضای سایبری متعادل کند."

پیش‌نویس بخشنامه قصد دارد به عنوان یک بازدارنده عمل کند. همانطور که نوشته شده است، "به عنوان مکانیزمی برای اجرای قانون جهت شناسایی مجرمان با رعایت فرآیند قانونی عمل خواهد کرد، در نتیجه گسترش جرایم مرتبط با رایانه، از جمله اما نه محدود به کلاهبرداری های آنلاین، فیشینگ، سرقت هویت مرتبط با رایانه، تهمت سایبری، و سوء استفاده و بهره‌کشی جنسی آنلاین از کودکان را سرکوب می‌کند."

همچنین به دنبال عمل کردن به عنوان وسیله‌ای برای بهتر کردن رسانه‌های اجتماعی است، با "شناسایی و غیرفعال کردن حساب‌های کلاهبردار و خودکار طراحی شده برای دستکاری افکار عمومی و بی‌ثبات کردن امنیت ملی."

برای انجام این کار، تمام پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی تحت تأثیر بخشنامه باید یک سیستم تأییدیه حساب اجباری را به عنوان یک سرویس رایگان برای کاربران حساب اجرا کنند، و اطمینان حاصل کنند که "تمام حساب‌های رسانه‌های اجتماعی به یک هویت قانونی تأیید شوند" مانند شناسه برای بزرگسالان یا مجوزهایی از والدین یا سرپرست برای افراد زیر سن بلوغ.

پاسخی نامتناسب و تردید در انجام کار اجرایی

یکی از استدلال‌ها علیه این پیش‌نویس بخشنامه این است که با تمام کاربران رسانه‌های اجتماعی مانند مجرمان بالقوه رفتار می‌کند به جای افرادی که در رفتار آنلاین مشغول هستند.

این بخشنامه می‌خواهد کار اجرای قوانین موجود را با واداشتن همه به تسلیم حق خود به حریم خصوصی و ناشناس بودن در حد معقول آسان‌تر کند.

این بیشتر شبیه کنترل است تا یک وضعیت امنیت سایبری مناسب.

این، علی‌رغم اینکه قوانین به وضوح بیان شده و در دسترس هستند، و با (چیزی که امیدوارم آنها ظاهراً دارند) منابع کافی برای به کار گرفتن عوامل ضد جرایم سایبری برای از بین بردن رفتار مجرمانه.

پلتفرم‌ها برای حفظ جریان پول با پذیرش درخواست‌های دولت برای از بین بردن اقدامات بد و بازیگران بد تشویق می‌شوند — حتی اگر متا، برای نمونه، مقصر دفع فشار برای سرکوب کلاهبرداری‌ها به دلیل پول درگیر باشد.

حتی افراد Grok در تلاش هستند تا رفتار بهتری را برای کاربران سازنده دیپ فیک تولیدی خود با اجرای اقدامات اصلاحی هنگامی که فیلیپین درخواست می‌کند، اعمال کنند.

شاید مشکل اصلی این نباشد که این اقدام اجرا را آسان‌تر می‌کند — این است که اجرای قوانین ممکن است در حال حاضر برای کشوری مانند ما بسیار دشوار یا زمان‌بر باشد و افراد مسئول نمی‌خواهند کار را انجام دهند.

میانبری بد که برای سوء استفاده احتمالی باز است

یک استدلال دیگر علیه اجرای این بخشنامه تأییدیه رسانه‌های اجتماعی این است که این یک اقدام میانبر است که به نظر مفید می‌رسد، اما در نهایت مشکلات بیشتری را در آینده ایجاد خواهد کرد.

جدای از نگرانی‌های حریم خصوصی داده و حقوق، همانطور که در بالا دیده شد، ما همچنین باید به امنیت داده و لجستیک نگاه کنیم. سوالات درست برای پرسیدن اگر این ادامه یابد ممکن است موارد زیر باشد:

• از نظر لجستیکی، چه چیزی به عنوان یک پلتفرم رسانه‌های اجتماعی محسوب می‌شود (یا نمی‌شود)؟
• چه کسی قرار است تمام این داده‌ها را پردازش کند؟
• چه کسی قرار است داده‌ها را نگه دارد و برای کشور ذخیره کند؟
• از نظر جغرافیایی، این داده‌ها کجا ذخیره خواهند شد؟
• چه کسی مسئولیت را بر عهده خواهد گرفت اگر از نظر مدیریت داده‌ها اتفاق بدی بیفتد، و یک فرد چه راه حلی برای شکایت به دولت یا دریافت غرامت دارد؟

از نظر محافظت از تمام داده‌های شناسایی، تنها یک روز بد برای یک فرد متقلب کافی است تا سیستم را مسخره کند و تمام اطلاعات را بیرون ببرد.

این "پرش به دیجیتال" که ما بسیار مشتاق انجام آن هستیم، دلیلی است که ما هر از گاهی با خروج داده‌های Comelec و سایر حوادث امنیتی روبرو هستیم. همچنین به همین دلیل است که ثبت نام اجباری سیم کارت در محدود کردن کلاهبرداری‌ها و سایر بازیگران بد شکست خورد.

به زبان ساده؟ چرا من باید حتی بیشتر از داده‌های خود را به دولت بسپارم اگر افراد مسئول بارها نشان داده‌اند که برای زمان‌های سخت با چیزی جز عذرخواهی آماده نیستند؟

اکنون چه کاری می‌توانید انجام دهید؟

یک گزارش Newsbytes اشاره کرد که افراد می‌توانند مشاوره سیاست آنلاین را که در 1403/10/22 برگزار شد، در فیس‌بوک تماشا کنند.

ذینفعان می‌توانند نظرات خود را در مورد پیش‌نویس بخشنامه با ارسال ایمیل به [email protected] یا [email protected] تا 1403/11/08 ارسال کنند.

ممکن است ایده خوبی باشد که در این مورد صدای خود را به گوش برسانید. – Rappler.com