Deze stumperds waren zo incompetent dat Iran's hardliners nauwelijks hun gezicht in de plooi konden houden

Er is een oud Amerikaans gezegde voor een groep die zo collectief onbekwaam is dat ze geen eenauto-parade kunnen organiseren, zoals een ander axioma luidt. We noemen ze de Three Stooges. Ze waren een legendarisch comedytrio, beroemd om hun chaotische, fysieke slapstick en omdat ze een culturele afkorting waren voor liefdevol maar totaal incompetent.

Na het zien van JD Vance (Mo), Steve Witkoff (Curly) en Jared Kushner (Larry) die met lege handen uit Istanbul strompelden, waarbij ze er niet in slaagden een zes weken durende oorlog te beëindigen, de Straat van Hormuz te heropenen, of een enkele betekenisvolle concessie te verkrijgen van Iraanse hardliners, voelt de vergelijking toepasselijk.

Ik heb de commentaarsecties van verhalen over Trumps 21e-eeuwse trio van clowns gelezen, en ik ben niet de enige die ze heeft genoemd naar het onuitwisbare comedytrio.

Dat gezegd hebbende, laten we een kleine review doen van de sterke punten - ehh zwakke punten - van elk van de dwaze spelers.

JD Vance arriveerde in Pakistan als vicepresident van de Verenigde Staten, een titel die hij langer heeft gehouden dan zijn senaatszetel, die hij slechts drie jaar geleden won. Zijn eerdere ervaring in onderhandelingen met hoge inzet bestaat grotendeels uit het bemiddelen van vrede tussen kinderloze kattenvrouwen en hun katachtigen die aanstoot namen aan zijn beledigende steek.

In juni van vorig jaar stak Vance's domheid haar bolle, bebaarde kop op toen hij probeerde uit te leggen de bezorgdheid rond de eerste uitstap van de VS naar Iran. "Ik begrijp de bezorgdheid, maar het verschil is dat we toen domme presidenten hadden, en nu hebben we een president die daadwerkelijk weet hoe hij de nationale veiligheidsdoelstellingen van Amerika kan bereiken".

Nou, natuurlijk kunnen we lachen om Trump die nationale veiligheidsdoelstellingen begrijpt, maar Trump was een van de presidenten tijdens die laatste 25 jaar - samen met andere Republikeinen.

Dan is er Jared Kushner, wiens legendarische onderhandelingsvaardigheid voornamelijk bestaat uit het benutten van zijn nabijheid tot zijn schoonvader om miljardendollarinvesteringsdeals van buitenlandse staatsfondsen aan te trekken om zichzelf te verrijken. Een appeltje van de oude schoonvader.

In een interview in januari 2020 met Sky News Arabia, verdedigde Kushner zijn kwalificaties om het "Peace to Prosperity"-plan van de Trump-administratie te leiden door te verklaren: "Ik bestudeer dit nu al drie jaar. Ik heb er 25 boeken over gelezen." Dit van dezelfde man wiens memoires door de New York Times werden beoordeeld als een "misselijkmakend" gezwoeg dat meer lijkt op een toelatingessay voor de universiteit dan een serieus politiek verslag.

En Steve Witkoff. Zoals Trump zelf zou kunnen zeggen: "Wie in hemelsnaam is deze man?" Voordat Trump hem tot diplomatiek genie bestempelde, was Witkoff gefocust op luxe vastgoedontwikkeling in Manhattan en Miami. Blijkbaar is het deze achtergrond die vermoedelijk verklaart waarom hij naar verluidt verrijkingsfaciliteiten verwarde met "industriële reactoren" en de Straat van Hormuz aanmerkte als de "Golf van Hormuz".

Hij en zijn baas kunnen het jargon over Hormuz gewoon niet "recht" krijgen.

Ergens tussen de rijen grafstenen op Arlington National Cemetery bonkt de gerespecteerde diplomaat Henry Kissinger furieus op het deksel van zijn doodskist en eist eruit gelaten te worden.

Bijna iedereen in de wereld krabt zich waarschijnlijk achter de oren waarom deze drie domkoppen de leiding hadden over zulke ingrijpende zaken, en vraagt zich af wat er mogelijk betrokken was bij de voorbereiding van het drietal, en of ze de inzet en consequenties van wat ze deden werkelijk begrepen.

Het Gezamenlijk Alomvattend Actieplan (JCPOA), of de nucleaire deal met Iran van 2015, vereiste twee jaar intensieve onderhandelingen, een coalitie van zes wereldmachten, teams van nucleaire wetenschappers, carrièrediplomaten die vloeiend Farsi spraken en de theologische contouren van de Islamitische Republiek kenden, en marathonsessies in Lausanne en Wenen.

Met andere woorden, het was uitputtend en alomvattend.

Het fundamentele principe, overeengekomen door alle partijen, was dat "niets is overeengekomen totdat alles is overeengekomen." De besprekingen in Istanbul duurden 21 uur voordat ze stortten in wederzijdse beschuldigingen. Alleen een dwaas, of iemand die zijn carrière heeft doorgebracht met het verhandelen van luxe appartementen, of iemand die denkt dat vrouwen in gewelddadige huwelijken moeten blijven, zou geloven dat een nucleaire en geopolitieke regeling die in decennia van vijandigheid is gesmeed, tussen zonsopgang en zonsondergang kon worden opgelost.

De achtergrond van dit falen is nog vernietigender. Vroeg in Trumps tweede termijn werd het ministerie van Buitenlandse Zaken systematisch uitgekleed - Midden-Oosten en Iran - waarbij meer dan 3.800 werknemers de deur werden gewezen, inclusief het grootste deel van het Bureau voor het Nabije Oosten, zijn toegewijde Iran-kantoor, 13 Arabisch sprekenden en vier Farsi sprekenden.

De ambassadeursposten in Saudi-Arabië, Egypte, Qatar en de VAE bleven vacant terwijl de regio ontbrandde. Het institutionele geheugen, de taalvaardigheden, de stille achterkanalrelaties die diplomatie mogelijk maken, werden zonder pardon afgedankt omdat Trumps "gevoel" meer weet dan zij allemaal samen wisten en begrepen.

Wat werd er in hun plaats naar Istanbul gestuurd? Een beginneling en narcistische vicepresident, een geldhongerige schoonzoon en een vastgoedontwikkelaar die "Strait of Hormuz" vast verkeerd spelt, net als zijn baas.

De Iraanse delegatie bestond uit ideologisch toegewijde, strategisch geduldige functionarissen die decennia lang sancties, bedreigingen en onderhandelingen hebben doorstaan. Niemand, behalve China en Rusland, juicht de Iraniërs toe, maar laten we eerlijk zijn, ze moeten moeite hebben gehad om hun gezicht in de plooi te houden tijdens de onderhandelingen.

Nu zijn we hier, zonder hoop in zicht. De staakt-het-vuren-deadline wijkt niet. De Straat van Hormuz blijft gesloten. Iran blijft vasthouden aan hun uranium en nucleair programma. De regio zit op hete kolen.

En, misschien nog zorgwekkender, dezelfde drie sukkelige dwazen die met lege handen uit Istanbul vertrokken, zijn, voor zover we weten, nog steeds verantwoordelijk voor wat er hierna komt.

In de originele Stooges-films loste de chaos zich altijd op. Iemand kreeg een taart in zijn gezicht, meubilair werd vernietigd, en tegen de laatste scène was alles onwaarschijnlijk in orde.

Dat is de geruststellende cinematografische fictie van het onsterfelijke genre van slapstickcomedy. In echte geopolitiek, wanneer de Three Stooges het podium verlaten, zien ze er werkelijk uit als een drietal verliezers. En hun volgende uitstapje in de diplomatie zal waarschijnlijk eindigen in dezelfde, spreekwoordelijke taart in het gezicht, gegooid door Iraanse extremisten.

Moe, Larry en Curly kregen altijd een nieuwe kans. Deze drie stooges ook, en dat vooruitzicht is meer een horrorshow dan een comedy kort.