Evangelicals gedwongen tot een afrekening — dankzij Trump

Sinds het begin van de politieke carrière van president Donald Trump, schrijft the Nation, "vragen commentatoren en religieuze waarnemers zich af… hoe een driemaal gehuwde casinoeigenaar die tegenstanders bespot, wraak koestert en wreedheid verheerlijkt, de held kon worden van miljoenen vrome christenen." In 2016 won hij 81 procent van de blanke evangelische stemmen — meer dan George W. Bush, Mitt Romney of John McCain in de voorafgaande verkiezingen. In 2020 behaalde Trump 85 procent van de Amerikanen die zichzelf zowel als evangelisch identificeerden als regelmatig naar de kerk gingen. En in 2024 haalde hij opnieuw meer dan 80 procent van de evangelische stemmen.

Nu, in de afgelopen weken, te midden van Trumps bizarre ruzie met de Paus, "moeten Trumps christelijk-rechtse aanhangers opnieuw afrekenen met het feit dat hun vermeende waarden en die van hun president diepgaand niet op elkaar zijn afgestemd." Van zijn uitgesproken on-christelijke handelingen, tot zijn conflict met de Paus, tot het delen van foto's van zichzelf als Jezus: Trump "is een man die gelooft dat hij boven het geloof staat en superieur is aan degenen die het belijden."

Wat verklaart deze "cognitieve dissonantie" bij evangelischen die enerzijds christelijke waarden belijden, maar anderzijds stemmen op een man die er de spot mee drijft? "Trump is de ultieme Amerikaanse televangelist," die "een centrale waarheid over evangelisatie in het postmoderne tijdperk heeft gegrepen: het is een stijl, geen theologie." Dit trok een christelijk publiek aan dat al decennialang was grootgebracht met opzichtige televangelisme.

Zoals the Nation uitlegt, spreekt Trump hetzelfde 20e-eeuwse revivalist landschap aan dat figuren voortbracht als Oral Roberts, Billy Graham, en nu senior geloofsadviseur van het Witte Huis Paula White-Cain: voorgangers die spektakel, culturele grieven, de nederlaag van vijanden en beloften "dat materieel succes goddelijke gunst betekende" aanwendden om evangelische massa's die waren opgegroeid met tv en consumentisme aan te trekken. De toekomstige president nam deze lessen over en paste ze toe op zijn politieke bijeenkomsten.

"Trump voert geen beleidsdebat. Hij probeert niet te overtuigen met logica. Hij gebruikt herhaling boven uitleg en emotionele intensiteit boven samenhang," legt the Nation uit. "Hij waarschuwt regelmatig voor een naderende apocalyps. Hij eist loyaliteit. Hij getuigt. Hij stelt de gelovigen gerust… Hij noemt ook zijn vijanden, die toevallig dezelfde groepen zijn die televangelisten door het moderne tijdperk hebben achtervolgd."

Terwijl sommigen de nieuwigheid van zijn "presidentieel spreekgestoelte" hebben benadrukt, merkt the Nation op dat "Trump geen nieuwe politieke stijl heeft uitgevonden; hij heeft een religieuze stijl omgevormd om de politiek te transformeren. Hij smolt zijn eigenzinnige vorm van pseudo-populistisch autoritarisme samen met klassiek revivalistisch evangelicalisme. Hij heeft de evangelische stijl in de Amerikaanse politiek geperfectioneerd" tot het punt waarop de twee niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.

Gezien de negatieve reacties op zijn AI-Jezus-foto, zegt the Nation, "heeft Donald Trump mogelijk een fout gemaakt door zichzelf te promoten als een hedendaagse messias," maar één ding valt moeilijk te ontkennen: "hij is de televangelist meme in levenden lijve."

• george conway
• noam chomsky
• burgeroorlog
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump