Trumps intimidatietactiek is zojuist vernietigd — en hij wankelt

In een week waarin Donald Trump leek te denken dat hij een koning was omdat hij met één omging, herinnerde iets hoopvols ons eraan dat hij daar ver van verwijderd is. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de kleren van de keizer beginnen te worden uitgetrokken, en wat onthuld wordt is een angsthaas en bedrieger.

Drie uiteenlopende, opmerkelijke figuren keken Trump de afgelopen dagen recht in de ogen en zeiden hem in wezen: "Donder op."

Na te hebben gezien hoe universiteiten plooiden, advocatenkantoren capituleerden, netwerken kruiperden en omroepen hun eigen talent op de bank zetten bij het eerste teken van ongenoegen van het Witte Huis (ik vrees de dag dat ik afscheid moet nemen van Stephen Colbert), zagen we een andere reactie op Trumps verschrikkelijke bewind.

Als eerste trad een wereldleider naar voren om Trumps tragisch misleide oorlog met Iran aan de kaak te stellen. De Duitse bondskanselier Friedrich Merz, die zorgvuldig had geprobeerd vriendschappelijke betrekkingen met Trump te onderhouden en vorige maand op goede voet een bezoek aan het Witte Huis had verlaten, deed iets wat zeldzaam is onder westerse leiders.

Sprekend tegen studenten in zijn thuisdistrict Marsberg, zei Merz dat Amerika, oftewel Donald Trump "absoluut geen enkele coherente strategie heeft" in het Iran-conflict, en dat "een heel volk wordt vernederd door de Iraanse leiding, met name door deze zogenaamde Revolutionaire Garde."

Trump, zoals verwacht, viel uit op Truth Social, en beweerde dat Merz "het prima vindt dat Iran een kernwapen heeft" en schreef: "Geen wonder dat Duitsland het zo slecht doet, zowel economisch als anderszins!"

Maar Merz bood geen excuses aan en trok zijn woorden niet terug. Hij had gelijk. Amerikaanse onderhandelaars zouden afgelopen weekend naar Islamabad reizen voor overleg, maar Trump annuleerde de reis en pochte: "Wij hebben alle troeven in handen," terwijl Iran de Straat van Hormuz effectief gesloten houdt en de wereldeconomie schaadt. Merz zei publiekelijk wat veel leiders privé zeggen.

En laten we hopen dat andere wereldleiders de hint oppikken en hard uitpakken tegen Trump. Het juiste doen werkt uiteindelijk altijd uit. Vraag het maar aan Jimmy Kimmel.

Kimmel, en, belangrijker nog, Disney en ABC. Kimmel grapte afgelopen donderdag dat Melania een "weduwe in wording" was vanwege hun mei-december-huwelijk, niet, zoals Melania beweerde, over het uitlokken van het schietincident bij het White House Correspondents Dinner.

Je herinnert je vast nog dat de laatste keer dat Trump Kimmel in het vizier nam, ABC zwichtte en hem op de bank zette na een golf van kritiek van conservatieve politici en stationeigenaren over een monoloog over de politisering van de moord op activist Charlie Kirk.

Abonnees zegden Disney+ op uit protest. Het was zo beschamend, en om eerlijk te zijn was het geweldig om te zien hoe consumenten snel en doortastend reageerden. Disney gaat dit keer anders met de zaak om. Dezelfde dag daagde Trumps tandeloze handlanger, FCC-voorzitter Brendan Carr, de uitzendlicenties van ABC uit. Het was duidelijk een vergelding voor de beschuldiging van Melania. Carr zei van niet, maar hij liegt natuurlijk schaamteloos.

Maar Jimmy? Hij ging de lucht in en bleef hameren.

Hij bood geen excuses aan, omdat hij dat niet hoefde te doen! Hij wees op de ironie dat Trump zelf had gegrapt over zijn huwelijk met Melania tijdens een koninklijke ontvangstceremonie. Trump merkte op dat zijn ouders 63 jaar getrouwd waren geweest. Hij draaide zich vervolgens naar Melania en zei: "Dat is een record dat we niet zullen kunnen evenaren, lieveling. Het spijt me. Dat gaat gewoon niet werken. We doen het goed, maar niet zó goed."

Kimmel sloeg dat op. "Alleen Donald Trump zou eisen dat ik ontslagen word omdat ik een grap maak over zijn hoge leeftijd," zei Kimmel, "en dan een dag later zelf een grap maken over zijn hoge leeftijd."

En Disney? Het bedrijf beriep zich op het Eerste Amendement en gaf aan bereid te zijn te vechten, waarbij het stelde volledig te hebben voldaan aan de FCC-regels. De enige Democratische commissaris van de FCC, Anna Gomez, zei dat Disney "het Eerste Amendement aan zijn zijde heeft."

Dan is er nog Jerome Powell. Wie had gedacht dat een 73-jarige, kleine, nerdy wiskundeman Trump er nog machtelozer uit zou kunnen laten zien? Op zijn laatste dag als Fed-voorzitter ging de man die Trump had benoemd, achtervolgd, bedreigd en probeerde te laten onderzoeken, niet stilletjes weg.

Powell noemde de politieke aanvallen op de Fed "ongekend in onze 113-jarige geschiedenis" en kondigde aan dat hij in de Raad van Bestuur blijft nadat zijn voorzitterschap op 15 mei eindigt, in plaats van te verdwijnen zoals vertrekkende voorzitters doorgaans doen — ondanks Trumps herhaalde eis dat hij dat zou doen.

Powell heeft zojuist een scherp potlood nr. 2 in Trumps oog gestoken. Ik zou zeggen een Sharpie, maar Trump kan dat blijkbaar zelf ook.

Powell heeft lang neutraliteit uitgestraald, en gaf zelfs de voorkeur aan paarse stropdassen om partijpolitieke signalen te vermijden, terwijl hij weerstand bood aan Trumps druk voor renteverlagingen. Nu blijft hij op zijn post. Zoals een voormalige topfunctionaris van de Fed zei, denkt Powell "misschien dat het in het beste belang van de instelling is om aan te tonen dat hij zich niet laat wegduwen of intimideren."

Dat is precies wat zijn aanblijven in de raad signaleert.

Er is ook James Comey, die op de aanklacht op basis van een schelp van Trumps waarnemend minister van Justitie Todd Blanche reageerde met een onbevreesd en onomwonden "kom maar op."

Je zou zelfs kunnen betogen dat koning Charles een subtiele steek uitdeelde. Sprekend voor het Congres noemde hij Trump niet, maar sprak hij nadrukkelijk over de Magna Carta, de machtsverdeling en de bescherming van alle religies.

Zijn dit tekenen dat er iets aan het verschuiven is?

Trump is gewend geraakt aan het feit dat zijn doelwitten plooien. Velen kozen daarvoor, in de veronderstelling dat het gemakkelijker en veiliger was om zijn woede te vermijden, d.w.z. om hun financiering of belastingvoordelen te beschermen.

Hij heeft zijn tweede termijn besteed aan het straffen van degenen die hij als critici beschouwt, en sommigen hebben laf gehandeld. Universiteiten, advocatenkantoren, omroepen — ze berekenden allemaal dat verzet zinloos was.

Maar in één week stuurden drie machtige figuren uit verschillende domeinen een andere boodschap. Als het trotseren van Trumps pesterij en bedreigingen een trend wordt, is het een welkome.