Generationeel talent

De Spurs oefenden opnieuw voorzichtigheid bij Victor Wembanyama's terugkeer in actie onlangs. Na een korte afwezigheid vanwege een botkneuzing in zijn linkerknie, kwam hij als invaller in het veld tegen de Grizzlies en werd zijn speeltijd beperkt tot relatief magere 21 minuten. Toch was de resulterende statistiek niet minder indrukwekkend: 30, vijf, drie, één en één, als herinnering dat zelfs zijn zorgvuldig beheerde versie wedstrijden beïnvloedt. Het was alleen jammer dat zijn inspanningen opzettelijk werden beperkt, waarbij de zwart-zilverkleurigen een nederlaag van één punt leden bij de laatste zoemer.

Gedurende drie kwarten zagen de Spurs er georganiseerd en beheerst uit. Ze leidden bij rust, bewogen de bal goed en ontvingen tijdige bijdragen van Julian Champagnie en rookie Stephon Castle. Wembanyama's aanwezigheid, zelfs in gecontroleerde uitbarstingen, verstoorde de verdediging van de Grizzlies. En toen vertelde het vierde kwart een ander verhaal door bekende naden bloot te leggen. De voorsprong wisselde keer op keer van handen toen de balbezitsituaties zich aanscherpten en de uitvoering (altijd de meest waardevolle munt voor de jongen) ongelijk werd. De thuisploeg, wanhopig om hun eigen reeks te doorbreken, vond hun afsluiter in Cam Spencer, wiens late basket beslissend bleek. Een laatste balbezit van de bezoekers eindigde met De'Aaron Fox die bij de ring werd tegengehouden, waarbij slechts enkele centimeters het verschil bepaalden tussen controle en ineenstorting.

Hoe dan ook, de confrontatie onderstreepte het raamwerk rond Wembanyama's terugkeer. De Spurs zijn dit seizoen bewust, zeer weloverwogen en misschien wel te veel, bezig geweest met het beheren van de werkdruk van hun hoeksteen. Na een kuitprobleem eerder dit jaar en nu een kniekneuzing, hebben ze urgentie weerstaan en in plaats daarvan gekozen voor terughoudendheid. Het spreekt vanzelf dat hun houding wordt gevormd door zowel principes als pragmatisme. Het 22-jarige wonderkind is zich terdege bewust van de drempel van 65 wedstrijden van de National Basketball Association voor postseason-prijzen, terwijl ze zich er net zo goed van bewust zijn dat beschikbaarheid morgen belangrijker is dan onderscheidingen vandaag. De spanning tussen beide is reëel en komt zeker aan de oppervlakte.

Wat de zaken compliceert, is dat de Spurs hebben bewezen dat ze zonder hem kunnen functioneren, hoewel ze toegegeven onvolledig zijn zonder zijn volledige stempel. Wembanyama's beschikbaarheid verhoogde onmiddellijk hun plafond, maar verscherpte ook het contrast in onder druk staande situaties. Wanneer balbezit vertraagt en beslissingen instinctief moeten zijn, zijn ze nog steeds bezig hun karakter te bepalen. De verdediging wankelde op cruciale momenten. Hun aanval leunde op individuele creatie in plaats van samenhang. Dit zijn zeker geen fatale gebreken, maar het zijn wel hardnekkige, en ze hebben de neiging om tijdens de crunch naar boven te komen.

In die zin was de nederlaag tegen de Grizzlies informatief en leerzaam. Wembanyama zag er gezond, explosief en onbelast door roest uit. De Spurs zagen er competitief en betrokken uit, hoewel niet helemaal gepolijst. Ontwikkeling verloopt zelden in rechte lijnen, en vooruitgang gaat vaak gepaard met frustratie. Ze verlieten echter het veld met meer antwoorden dan spijt over hun ster, hun tijdlijn en al het geduld dat daartussen nodig is. De terugkeer was een succes. De oplossing blijft, zoals altijd het geval is met generatietalenten in onderontwikkelde omgevingen, een werk in uitvoering.

Anthony L. Cuaycong schrijft Courtside sinds BusinessWorld in 1994 een sportrubriek introduceerde. Hij is consultant op het gebied van strategische planning, operationeel en human resources management, corporate communicatie en bedrijfsontwikkeling.