Stablecoins vs. Amerikaanse Bankdeposito's: De Stille Financiële Verstoring

Die schatting is niet gebaseerd op hype. Het is gebaseerd op een eenvoudige observatie: stablecoins beginnen zich te gedragen als functionele alternatieven voor bankdeposito's, zelfs als ze daar juridisch niet voor kwalificeren. Gebruikers houden ze aan, verplaatsen ze direct, en verdienen in veel gevallen rendement via platforms van derden. Het verschil is dat dit alles buiten het traditionele banksysteem gebeurt en, in veel gevallen, buiten het regelgevingskader dat deposito's regelt.

Voor banken is dit belangrijk omdat deposito's niet alleen een verplichting op de balans zijn. Ze zijn een financieringsmotor. Deposito's worden omgezet in hypotheken, bedrijfsleningen en kredietlijnen. Wanneer geld verschuift naar stablecoins, wordt het niet hergebruikt voor lokale kredietverlening. Het wordt geparkeerd in de reserves van stablecoin-uitgevers, die overwegend in kortlopende Amerikaanse staatsobligaties en kasequivalenten zitten in plaats van op bankrekeningen. Dat is een structurele verandering in waar liquiditeit zich bevindt in het financiële systeem.

Het drukpunt is het acuutst voor regionale en gemeenschapsbanken. Grote mondiale instellingen kunnen terugvallen op investment banking, handel en vermogensbeheer wanneer depositogroei vertraagt. Kleinere banken zijn veel sterker afhankelijk van netto-rentemarge. Als zelfs een bescheiden percentage van de kasbalansen van huishoudens en bedrijven migreert naar stablecoins, creëert dit een financieringsknelpunt dat kan doorwerken in de beschikbaarheid van krediet in lokale economieën.

Blootstelling aan stablecoin-opbrengstrisico's voor Amerikaanse banken Bron: Standard Chartered, Bloomberg via X

Regelgevingsasymmetrie

Wat dit meer maakt dan een niche cryptoverhaal is regelgeving, of nauwkeuriger gezegd, de hiaten erin. Amerikaanse wetgevers zijn richting een raamwerk gegaan dat stablecoin-uitgevers formeel zou erkennen en toezicht zou houden, met als eis reserves van hoge kwaliteit en regelmatige openbaarmakingen. Maar de regels trekken een scherpe lijn tussen uitgevers en alle anderen. Hoewel uitgevers mogelijk niet direct rente mogen betalen, kunnen beurzen, bewaarders en gedecentraliseerde platforms nog steeds rendement bieden op stablecoin-saldi. Vanuit het perspectief van de consument kan het resultaat verdacht veel lijken op een hightech spaarrekening zonder de beperkingen waaronder banken opereren.

Deze regelgevingsasymmetrie staat centraal in de bezorgdheid van de banksector. Banken stellen dat ze wordt gevraagd te concurreren met digitale dollars die vergelijkbare functionaliteit, wereldwijd bereik en in sommige gevallen beter rendement kunnen bieden, zonder dezelfde kapitaalvereisten, verzekeringverplichtingen of nalevingslasten te dragen. Cryptobedrijven stellen dat het beperken van wat kan worden gebouwd bovenop stablecoins neerkomt op het beschermen van zittende partijen ten koste van innovatie.

Er is ook een geopolitieke en macro-economische invalshoek die vaak over het hoofd wordt gezien. Stablecoins worden een belangrijk kanaal voor het distribueren van dollarliquiditeit buiten de Verenigde Staten. In landen met instabiele valuta's of kwetsbare banksystemen kan het aanhouden van een blockchain-gebaseerde dollar aantrekkelijker zijn dan het aanhouden van een lokaal bankdeposito. Die trend versterkt de mondiale rol van de Amerikaanse dollar, maar verplaatst ook financiële activiteit weg van gereguleerde instellingen naar mondiale, netwerkgebaseerde systemen die niet netjes passen binnen nationaal toezicht.

Stablecoins staan niet op het punt banken te vervangen

Niets hiervan betekent dat stablecoins op het punt staan banken te vervangen. Ze verstrekken geen kredieten. Ze beoordelen geen risico's. Ze bieden geen depositoverzekering en fungeren niet als kredietverstrekkers in laatste instantie. Wat ze wel doen is de bovenste laag van bankieren afpellen: de basisfuncties van waarde vasthouden en geld verplaatsen. Historisch gezien waren die functies nauw gebundeld met kredietverlening en financiële intermediatie. Technologie ontbundelt ze nu.

De echte vraag is niet of $500 miljard bankdeposito's zal verlaten tegen 2028. Het is wat er daarna gebeurt als dat cijfer blijft groeien. Banken kunnen de verschuiving bestrijden, of ze kunnen het absorberen door blockchain-infrastructuur te integreren, deposito's te tokeniseren en digitale producten aan te bieden die de snelheid en flexibiliteit van stablecoins evenaren terwijl ze de bescherming van het traditionele systeem behouden.

Dit is geen verhaal over instorting. Het is een verhaal over concurrentie die eindelijk arriveert in een deel van de financiële sector dat decennialang structureel geïsoleerd is geweest. Stablecoins slopen het banksysteem niet. Ze dwingen het te evolueren, of het nu wil of niet.