Internet van de routers van je buren: Het is sneller en goedkoper dan nieuwe zendmasten | Opinie

Terwijl telecomreuzen jaren besteden aan het verkrijgen van vergunningen voor nieuwe torens, bouwen gewone mensen het internet al sneller en goedkoper. Het contrast is enorm: de installatie van een enkele kleine zendmast kan tot $300.000 kosten, terwijl een volledige macrotoren miljoenen kost. Met gedecentraliseerde fysieke infrastructuurnetwerken — ook wel kortweg DePINs genoemd — zijn de kosten om een nieuw verbindingspunt toe te voegen feitelijk nul, omdat het software gebruikt om de Wi-Fi-routers te activeren die mensen al bezitten.

Deze technologie wordt al massaal gebruikt, met meer dan 13 miljoen apparaten die actief zijn in DePIN-netwerken. DePIN doet voor connectiviteit wat ride-sharing-apps, zoals Uber, deden voor transport. Het verandert miljoenen individuele, onderbenutzte middelen in een krachtig, gecoördineerd netwerk. Voor de eindgebruiker is de ervaring volledig naadloos.

Goede connectiviteit zou als elektriciteit moeten zijn; je drukt op een schakelaar en het is er. Deze onzichtbaarheid is het echte teken van massale adoptie, en het lost eindelijk de digitale kloof op die is ontstaan door de hoge kosten en het trage tempo van het oude model.

Het probleem met traditionele infrastructuur

Telecombedrijven opereren onder enorme financiële druk, met kapitaaluitgaven-tot-omzet-ratio's die schommelen tussen 17-20%. Tijdens de piek van 5G-investeringen werd verwacht dat de CAPEX van wereldwijde mobiele operators $1,5 biljoen zou bereiken. Dit heeft een cyclus van massale investeringen voor incrementele winsten gecreëerd, waardoor veel operators tot de meest schuldenbeladen bedrijven ter wereld behoren.

Wat ik heb geleerd is dat deze financiële last wordt verergerd door logistieke hindernissen. Torens hebben jaren nodig om te worden uitgerold, vastgelopen door vergunningen, locatiehuur en complexe integraties. De wereld beweegt op softwaresnelheid, maar fysieke infrastructuur blijft vastzitten op betonsnelheid. Dit creëert een chronische kloof tussen de vraag naar en het aanbod van connectiviteit.

Vanwege de hoge kosten richten operators zich logischerwijs op winstgevende gebieden, waarbij ze vaak dunbevolkte of lage-inkomen regio's negeren waar het rendement op de investering traag of niet-bestaand is. Het directe gevolg is een groeiende digitale kloof, waarbij naar schatting 38% van de wereldbevolking binnen mobiele dekkingsgebieden onverbonden blijft in een gebruikskloof.

DePIN biedt een collaboratief, hybride model om dit op te lossen: telecomoperators bieden de kerninfrastructuur en een gedistribueerd netwerk van bestaande routers vult de last-mile-hiaten.

Het gedecentraliseerde model werkt: snellere, goedkopere dekking

In de kern is het gedecentraliseerde model een coöperatief netwerk. Je telefoon vindt simpelweg het kortste, snelste pad naar het internet, hetzij via een zendmast of een reeks nabijgelegen routers.

De economie is net zo eenvoudig. Elke routereigenaar kan een mini-provider worden, die automatisch beloningen verdient wanneer hun apparaat helpt om verkeer voor het netwerk te routeren. De drempel om deel te nemen is bijna nul. Deelname is vaak slechts een lichte software- of firmware-update, geen eis om dure nieuwe hardware te kopen.

Financieel is het model goedkoper omdat het tussenpersonen elimineert en uitgaven verschuift van rigide CAPEX naar flexibele OpEx. Telecombedrijven en ondernemingen betalen voor de daadwerkelijk geleverde connectiviteit, niet voor de enorme upfront-kosten van bouwen. Deze structuur maakt het ook economisch haalbaar voor individuen om dekking te bieden in witte vlekken die traditionele operators als onrendabel beschouwen.

Het bewijs zit in de cijfers

Voor DePIN zie ik echte schaalvergroting in de praktijk: zodra een draadloos netwerk 5 miljoen geregistreerde routers passeert en nog steeds 25.000+ per dag toevoegt, stopt de vraag "werkt dit?" De echte discussie wordt "hoe integreren we het goed, en hoe houden we de servicekwaliteit hoog?"

Het model bewijst zichzelf ook in andere sectoren dan telecom. In transport heeft DIMO meer dan 425.000 voertuigen verbonden met zijn door eigenaren toegestane datanetwerk, waardoor bestuurders datasuppliers worden. In de AI-ruimte aggregeert io.net onderbenutzte GPU's van over de hele wereld tot een wereldwijde computermarktplaats voor ontwikkelaars. En in dataopslag heeft Filecoin een gedecentraliseerde marktplaats ontwikkeld die cryptografische bewijzen gebruikt om te verifiëren dat data na verloop van tijd correct wordt opgeslagen.

Deze substantiële groei gebeurt niet zomaar. Deze projecten benutten een enorme economische verschuiving, waarbij de DePIN-markt naar verwachting in 2028 een industrie van $3,5 biljoen wordt.

Een win voor gebruikers, telecombedrijven en steden

Naar mijn ervaring is de schoonheid van dit collaboratieve model dat het een win creëert voor iedereen die betrokken is. Gebruikers krijgen wat ze altijd al wilden: betrouwbare connectiviteit op de plaatsen waar ze daadwerkelijk leven en werken, zoals flatgebouwen, kantoren en ondergrondse gebieden. 

Operators krijgen een strategische partner. DePIN zorgt voor snelle, goedkope gap-filling en een flexibele manier om piekuurverkeer af te handelen zonder hun eigen netwerken over te bouwen. In een casestudy met een Fortune 500-bedrijf leidde dit model tot een stijging van 23% in klanten en een stijging van 82% in datatransacties.

Zoals ik het zie, is DePIN ver gegroeid voorbij een eenvoudig experiment. De meest effectieve manier om de kracht van dit model te begrijpen is het te testen. Om te beginnen, identificeer een significante dode zone in de dekking in je netwerk. Daarna, lanceer een pilotprogramma met een DePIN-partner gericht op dat enkele gebied. Als laatste stap, meet de kosten, de snelheid van implementatie en de servicekwaliteit. De resultaten spreken voor zich.