Ze huilen omdat ze zich ziek voelen door wat er met Amerika is gebeurd

Een paar dagen geleden werd ik op straat aangesproken door iemand die ik niet kende. "Bent u Robert Reich?" vroeg ze.

"Ja," antwoordde ik.

"Ik wil u alleen maar laten weten..." begon ze, en toen barstte ze in tranen uit. Ik voelde me vreselijk maar wist niet wat ik moest zeggen. Toen was ze in een flits verdwenen.

Ik weet niet wat ze me wilde laten weten, maar ik weet wel dat veel mensen tegenwoordig huilen.

Ze huilen om familieleden die door ICE zijn gearresteerd en ontvoerd. Om kinderen die zijn gearresteerd en opgesloten, zelfs als hun eigen families niet zijn getroffen. Om mensen die zijn vermoord door ICE of de Border Patrol.

Rouwend om de kinderen die nu overal ter wereld sterven omdat ze niet langer de medicijnen hebben die Amerika vroeger via USAID verstrekte, of omdat ze verhongeren in oorlogs- of hongersnoodgebieden waar Amerika bij betrokken is.

Huilend om onze planeet die wordt vernietigd omdat Trump zich niet aan het Akkoord van Parijs houdt en olie en kolen promoot en subsidies voor zonne- en windenergie schrapt.

In tranen over het gewone fatsoen dat wordt gesloopt, terwijl Trump een video reposts van de Obama's als apen, Somalisch-Amerikanen "afval" noemt, en eist dat zijn naam op een luchthaven of treinstation komt in ruil voor het goedkeuren van een vitaal transitproject in New York.

Treurend om een Amerika dat straffeloos wordt geplunderd door miljardairs zoals Jeff Bezos — die Melania Trump 28 miljoen dollar geeft terwijl hij de nieuwsredactie van The Washington Post inkrimpt en duizenden Amazon-werknemers ontslaat, terwijl hij tegelijkertijd miljarden dollars meer binnensleept.

Of Elon Musk — die AI-datacentra in de ruimte plant terwijl zijn AI Grok X overspoelt met seksueel expliciete afbeeldingen, en belooft de Amerikaanse politiek te overspoelen met nog meer van zijn geld.

En de schaamteloze, rijke, machtige mannen die jonge meisjes misbruikten in Jeffrey Epsteins eilandverblijf en New Yorks herenhuis.

Ze snikken omdat ze misselijk zijn van wat er met Amerika is gebeurd.

Huil, ons geliefde land.

Ik begrijp de tranen. Ik heb ook gehuild.

Maar laten we niet alleen maar huilen.

Hoe somber dit tijdperk ook is, ik hoop dat je er ook een kans in kunt zien.

We hadden niet op de weg kunnen blijven waar we al vóór Trump op zaten — richting toenemende ongelijkheid, een politiek vervuild door rijke campagnedonaties en corporate super PAC's, een markt die steeds meer gemanipuleerd wordt door en voor miljardairs, een economie gedomineerd door financiën, en een instortend klimaat.

Dus nu hebben we een kans om te beginnen met het herbouwen van Amerika. Een kans om opnieuw te bedenken wat we kunnen worden en hoe we kunnen leven.

Om onszelf te committeren aan het stoppen van de zelfverrijking, vriendjespolitiek en gelegaliseerde omkoping die ons hebben gebracht waar we nu zijn. Citizens United overrulen en het grote geld uit onze politiek halen. Voorkomen dat de oligarchie onze economie monopoliseert, onze media bezit en Amerika overneemt.

Een kans om onze Grondwet en onze middelen van zelfbestuur te moderniseren. Het Electoral College afschaffen. Politieke en raciale kiesdistrictmanipulatie stoppen.

En nooit meer toestaan dat een walgelijke aspirant-koning Amerika en de wereld tiraniseert.

Met andere woorden, mijn vrienden, nu is het tijd om onszelf opnieuw te wijden aan de waarden vervat in de Grondwet en Bill of Rights, de Gettysburg Address, en FDR's eerste en tweede inaugurele toespraken.

Een tijd om de volgende generatie op te leiden zodat zij niet dezelfde fouten maken. Om onze kinderen en kleinkinderen te leren wat er is gebeurd en waarom, en in hen een passie voor democratie en de rechtsstaat te wekken.

Om ze de gedichten van Walt Whitman en Langston Hughes voor te lezen, Emma Lazarus' "New Colossus" — die het Vrijheidsbeeld siert — en Martin Luther King Jr.'s "I Have a Dream"-toespraak bij het Washington Monument.

Om de moed van generaties Amerikaanse soldaten te vieren, de onbaatzuchtigheid van onze leraren en maatschappelijk werkers, en de vriendelijkheid van mensen zoals Renee Good en Alex Pretti en de mensen van Minneapolis, Minnesota.

Ja, huil om wat we hebben verloren. Maar huil niet alleen maar. Maak van deze verliezen een nieuw begin — gebaseerd op wat goed is in Amerika en wat er mis is gegaan.

Robert Reich is hoogleraar openbaar beleid aan Berkeley en voormalig minister van Arbeid. Zijn geschriften zijn te vinden op https://robertreich.substack.com/.

• george conway
• noam chomsky
• burgeroorlog
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump