Dit absurde schouwspel bood een korte adempauze in Trumps horrorshow

Vorige week keek ik toe hoe de procureur-generaal van de Verenigde Staten de rechtsstaat belachelijk maakte, en ik voelde me misselijk. Ik ben al tientallen jaren federaal procesadvocaat, en daar was het titulaire hoofd van het Amerikaanse recht dat erop defeceerde onder applaus van Fox News, die Pam Bondi's optreden "vermakelijk" noemde.

Ons rechtssysteem is nooit perfect geweest, maar voor Trump was het het beste ter wereld, behalve de Scandinaviërs (die jaren geleden de Amerikanen op de evolutionaire schaal voorbijstaken). Vastzitten waar we zijn op onze langzaam bewegende tijdlijn, kijkend naar Bondi die minachting opdient als vervanging voor juridische verantwoordelijkheid, en het enige waar ik ooit in heb geloofd vuilmaakt, wekte een verdriet op dat ik niet heb kunnen benoemen of afschudden.

Bondi's weigering om basisvragen te beantwoorden van Congresleden die een wettelijke plicht hebben om ze te stellen, bevestigde dat we door Trump een staat van volledig performatieve politiek zijn binnengegaan. Een gecureerde realityshow die exclusief wordt gespeeld voor Fox en rechtse media, er is geen overheidsverantwoordelijkheid onder Trump, alleen afleiding. Er is geen inhoud, alleen content.

De regering weigert noodzakelijke vragen te behandelen, maar valt in plaats daarvan iedereen aan die ze stelt, of levert fantasierijke fictie. Haar, make-up en volume zijn belangrijk, inhoud niet. Dit is dezelfde frauduleuze strategie die Trump, een economisch ongeletterde man, gebruikte om zijn economische kennis te verkopen aan goedgelovige Amerikanen ondanks zes bedrijfsfaillissementen.

Teruggrijpen naar een betere wereld

Wat Amerikanen ervaren als gevolg van Trumps oplichtersrealiteit — extreem wantrouwen, polarisatie, wrede wreedheid uitgedeeld als content, is niet normaal. We kunnen het niet normaal laten worden, anders gaan we geloven dat dit is wie we zijn. Dat is niet zo.

Na het bekijken van Bondi's "getuigenis" voor het Congres, op zoek naar een smaakzuiveraar, zocht ik naar komische verlichting in, van alle plaatsen, de zeer onkomische staat Florida. Ik was in Wilton Manors, het gevierde gay mekka van het zuiden, en ging naar een toneelstuk kijken geschreven en geregisseerd door Ronnie Larsen, de gevierde koning van het homotonel.

De New York Times erkende Larsens zeldzame talent voor het mengen van grofheid met onderzoek, terwijl andere critici lof toezwaaien aan zijn genialiteit in het balanceren van komedie met diepe pathos. Ik verzonk in pathos, op zoek naar een tegengif, en ik vond het.

Alleen waarheid kan ons van wanhoop verlossen

Larsen stelde niet teleur. Zijn absurd grappige semi-autobiografische verhaal over een jonge homoman die op zoek is naar verbinding deed me alles vergeten over Bondi en de kloteshow die zich afspeelt in Trumps Amerika.

Het deed denken aan The Actors, het eerste Larsen-stuk dat ik in New York zag, een stuk dat me in een fervente fan veranderde. In The Actors, ook autobiografisch, had een man van middelbare leeftijd onlangs beide ouders verloren en was vervreemd van zijn broer. Hij was zo verwoest door het verlies, vechtend tegen wanhoop en emotionele isolatie, dat hij drie acteurs inhuurde om meerdere keren per week naar zijn huis te komen om simulaties van het gezinsleven uit te voeren. Hij betaalde ze om spelletjes met hem te spelen, maaltijden te delen en hem in bed te stoppen, zodat hij zich kon herinneren hoe het voelde om geliefd te worden en het comfort van zijn kindertijd.

Zo hartverscheurend als de plot zelf was, die onze brandende menselijke behoefte aan liefde en verbinding tentoonstelde, Larsen serveerde het met zo'n zielontblotende eerlijkheid dat het in mijn keel bleef steken. Net wanneer ik klaar was om in te storten door de vertrouwdheid, het besef dat we allemaal zo kwetsbaar zijn en soms wanhopig eenzaam, brak hij een visuele absurditeit uit voor verlichting: een keukenkast die alleen maar gevuld was met kindercornflakes, een kalende man in een Superman-onesie. Te allen tijde speelde Larsen zichzelf als zichzelf. Op zijn gemak met zijn beslist niet-wasbordbulk, zegt Larsen constant dit ben ik. Onversierd.

De rode draad van een Larsen-stuk is dat wanneer we zielontblotende eerlijkheid met elkaar en met onszelf bereiken, gebreken en al, een betere en waardigere realiteit ontstaat.

Leugens vernietigen; waarheid heelt

Na het bekijken van Bondi die de rechtsstaat neerslaat met afleiding en gemene oneerlijkheid, was Larsen het medicijn dat ik nodig had. Terwijl deze regering leugens en verdoezelingen gebruikt om anderen te ontmenselijken, stelt waarheid ons in staat het tegenovergestelde te doen, onszelf in vreemden te zien, hun lijden te herkennen.

Bondi leverde performatieve oneerlijkheid waar integriteit werd verwacht, terwijl Larsen integriteit leverde door eerlijkheid.

Bondi's incompetentie en falen — haar grijnzen, haar steken, haar oneerlijke weigering om fouten te erkennen in haar rampzalige behandeling van de Epstein-dossiers, hertraumatiseerde vrouwen die als kinderen werden verhandeld en verkracht, handelswaar voor een rijke klasse die hen niet zal beschermen. Het bracht ook een zware slag toe aan het Amerikaanse rechtssysteem, wat Trumps doel om het te ontmantelen bevorderde.

In zijn toneelstuk, alleen gebruikmakend van onverbloemde eerlijkheid en humor, toonde Larsen een betere weg. Hij demonstreerde de bindende kracht van waarheid en herinnerde ons eraan dat zelfs in dit donkere uur onze betere engelen nog steeds hier zijn.

Bondi's optreden markeerde hoe laag we zijn gevallen; Larsen's toonde ons hoe we erboven kunnen vliegen. Critici noemen Larsen een productieve steunpilaar van het queer theater; ik noem hem een nationale schat.

• Sabrina Haake is een columnist en 25+ jaar federaal procesadvocaat gespecialiseerd in 1e en 14e amendement verdediging. Haar Substack, The Haake Take, is gratis.