Vance bekritiseerd voor 'verbazingwekkend eigenbelang' terwijl hij afstand neemt van Trump

Vicepresident JD Vance organiseert een berekende politieke terugtocht uit Trumps Iran-oorlog, waarbij hij zichzelf zorgvuldig positioneert om ongeschonden te blijven als het conflict een moeras wordt, terwijl hij tegelijkertijd zijn rivaal voor 2028, minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, ondermijnt.

Volgens New Republic-analist Alex Shephard maskeert Vance's publieke lauwe houding een weloverwogen strategie: loyaal genoeg blijven om Trumps woede te vermijden, terwijl hij privé oppositie tegen de oorlog signaleert via zorgvuldig georkestreerde lekken naar sympathieke journalisten.

In het openbaar handhaaft Vance plausibele ontkenning. Hij benadrukt dat de Iran-oorlog verschilt van Irak en Afghanistan, en verklaart: "Het idee dat we jarenlang in een Midden-Oosterse oorlog zitten zonder einde in zicht—er is geen enkele kans dat dat zal gebeuren." Hij woont waardige overdrachten van gevallen militairen bij en doet lauwe publieke verklaringen ter ondersteuning van de operatie.

Maar achter gesloten deuren is het beeld sterk verschillend. Volgens de New York Times "leek Vance persoonlijk tegen militaire aanvallen te zijn" terwijl hij tegelijkertijd betoogde dat "een beperkte aanval een vergissing was. Als de Verenigde Staten Iran zouden aanvallen, vertelde hij de groep, zou het 'groot en snel moeten gaan.'"

Deze tegenstrijdigheid was geen toeval. Vance nam een standpunt in dat hij later zonder politieke kosten kon verlaten—pleiten voor overweldigend geweld als achterdeurmethode om de oorlog zelf tegen te gaan. Als het misgaat, kan hij beweren dat hij tegen onvoldoende escalatie was, niet tegen de oorlog zelf.

Naarmate het conflict verslechterde, begon Vance zijn geschiedenis te herschrijven. Met verwijzing naar twee hoge Trump-functionarissen meldde Politico vrijdag dat Vance nu "sceptisch" is, "bezorgd over succes" en actief "tegen" de oorlog is. De boodschap, zorgvuldig witgewassen via anonieme functionarissen, is onmiskenbaar: niets hiervan is Vance's verantwoordelijkheid.

Shephard identificeert de diepere berekening: Vance ziet vroege oppositie tegen een impopulaire oorlog als een slimme langetermijnpositioneringszet voor 2028—vooral omdat het tegelijkertijd Rubio schaadt, zijn belangrijkste rivaal voor de presidentiële nominatie van de partij. Als Iran een nieuw Midden-Oosten moeras wordt, zal Rubio—een uitgesproken havik die zich schaart achter Trump—veel grotere politieke schade lijden.

Het is, hoe je het ook bekijkt, een "schaamteloos eigenbelang dienende manoeuvre" voor een zittende vicepresident tijdens oorlogstijd, waarbij persoonlijke politieke vooruitgang prioriteit krijgt boven loyaliteit aan zijn president en partij, beweerde Shephard.

Je kunt hier meer lezen.