Het laatste Amerikaanse inflatiecijfer zag er als goed nieuws uit — volgende week kan dat veranderen

Het CPI-rapport van februari gaf markten een reden om te ontspannen. De inflatie zag er zacht genoeg uit om de hoop op renteverlagingen levend te houden, met consumentenprijzen die 0,3% stegen op maandbasis en 2,4% op jaarbasis, terwijl de kern-CPI met 0,2% steeg in de maand en 2,5% op jaarbasis. De huisvestingskosten bleven afkoelen en het algehele beeld leek beheersbaar voor de Fed.

Maar de opluchting kwam met een addertje onder het gras.

Tegen de tijd dat het rapport op 11 maart arriveerde, was het beeld al veranderd. De arbeidsmarkt verzwakte, de loonlijstgegevens van vorig jaar werden naar beneden bijgesteld en het conflict in Iran duwde de olieprijs naar recordhoogtes.

Dat is het echte probleem waarmee de Fed wordt geconfronteerd. Het CPI van februari leek misschien kalm, maar het beschreef een economie die al verouderd aanvoelde tegen de tijd dat het rapport werd gepubliceerd.

De Fed gaat nu zijn vergadering van 17-18 maart in met aan de ene kant een zachte inflatiecijfer en aan de andere kant een moeilijke groei- en energieachtergrond.

Een zacht cijfer tegen een harde achtergrond

De eerste reactie van de markt was logisch.

Het CPI van februari deed de inflatieschrik niet herleven, aangezien de kerninflatie op maandbasis binnen de perken bleef en de huurcomponenten die zoveel van de prijsdruk van de afgelopen twee jaar veroorzaakten, bleven afkoelen. Het BLS zei dat de huur in februari slechts met 0,1% steeg, de kleinste maandelijkse stijging in de afgelopen vijf jaar, terwijl de huisvestingsindex met 0,2% steeg.

Het rapport was stabiel, het voelde geruststellend aan en leek een duidelijk signaal dat de rentes zouden blijven dalen. Maar het arriveerde op het verkeerde moment. Het gaf markten een beeld van de economie van vóór een van de belangrijkste inflatie-inputs opnieuw begon te bewegen.

Een piek in olieprijzen kan niet worden ingeperkt tot het energiecomplex. Het voedt benzine, transport, logistiek, bedrijfskosten, inflatieverwachtingen en huishoudelijke uitgaven. Toen tankeraanvallen in de Straat van Hormuz intensiveerden, steeg ruwe olie naar het hoogste niveau sinds 2022 en trok wereldwijde aandelen naar beneden.

De druk op de markt was groot genoeg dat het Internationale Energieagentschap het de grootste verstoring van het aanbod in de geschiedenis van de oliemarkt noemde. Het aanbod in maart zal naar verwachting met ongeveer 8 miljoen vaten per dag dalen vanwege de gevechten en verstoringen rond de Straat van Hormuz. Brent, die eerder in de week kort $119,50 bereikte, werd op 12 maart nog steeds rond $97 verhandeld.

Dat laat het CPI van februari eruitzien als een momentopname van een tijd voordat het volgende inflatierisico volledig zichtbaar was.

De arbeidsmarkt brak het eenvoudige verhaal al

Het tweede probleem voor de Fed is dat de arbeidsmarkt stopte met het ondersteunen van het zachte landingsverhaal net toen het CPI afkoelde.

Het banenrapport van februari toonde aan dat de loonlijsten met 92.000 daalden, na een toename van 126.000 in januari, en het werkloosheidspercentage steeg van 4,3% naar 4,4%.

Dat alleen al is genoeg om het inflatieverhaal te compliceren. Een zachter CPI-cijfer gecombineerd met regelrecht banenverlies is niet de desinflatie die markten graag vieren, omdat het betekent dat de vraag mogelijk om minder comfortabele redenen afkoelt.

Dan zijn er de herzieningen. In februari voltooide het BLS zijn benchmarkherziening, waaruit bleek dat het loonlijstniveau van maart 2025 met 862.000 banen was overschat. Dit herschreef de arbeidsmarkt van vorig jaar als veel zwakker dan eerder werd begrepen. Het BLS zei dat de totale verandering in niet-agrarische werkgelegenheid voor 2025 naar beneden werd bijgesteld tot 181.000 van 584.000.

Dat verandert de context voor alles. Het betekent dat de economie 2026 binnenging met minder kracht op de arbeidsmarkt dan de krantenkoppen maandenlang suggereerden. Het betekent ook dat de Fed geen zacht CPI-cijfer afweegt tegen een sterke arbeidsbuffer, maar tegen een arbeidsmarkt die mogelijk al die tijd zwakker is geweest.

Iran liet het CPI-cijfer er bij aankomst oud uitzien

Het conflict in het Midden-Oosten is wat dit tot een beleidsrisico maakt.

Als olie rustig was gebleven, had de Fed naar het CPI van februari kunnen kijken en kunnen stellen dat de inflatie nog steeds naar beneden ging terwijl de economie geleidelijk vertraagde. Dat zou het beleidsprobleem niet oplossen, maar het zou functionarissen tenminste een coherent verhaal geven.

Het conflict in Iran veranderde dat. Naarmate de oorlog intensiveerde, schoot ruwe olie omhoog, verkocht Wall Street af en klommen obligatierendementen terwijl beleggers het risico van een grotere aanbodschok absorbeerden.

Daarom ziet de Fed er nu ingesloten uit.

Als het te veel leunt op het zachtere CPI-cijfer, riskeert het verouderde inflatiegegevens te behandelen als bewijs dat prijsdruk vanzelf afneemt. Als het te veel leunt op de olieschok en het beleid langer strak houdt, riskeert het harder te drukken op een economie waar banen al verslechteren.

Goldman Sachs schoof zijn eerste Fed-verlagingsverwachting terug naar september van juni omdat het conflict in het Midden-Oosten het inflatierisico verhoogde, zelfs toen de arbeidsgegevens verzachtten.

Niettemin is een zacht CPI-cijfer nog steeds nuttig. Het zijn echte gegevens en het vertelt je dat de inflatie in februari niet versnelde. Het lost echter niet de grotere vraag op waarmee markten of de Fed worden geconfronteerd.

Was februari het begin van een duurzame beweging naar beneden in inflatie, of simpelweg de laatste kalme meting voordat olie in prijzen begint door te sijpelen en arbeidsmarkt zwakte erger wordt?

Zelfs de voorkeursinflatiemaatstaf van de Fed, PCE, bood niet veel duidelijkheid. De consumentenuitgaven in januari stegen met 0,4%, terwijl de kern-PCE met 0,4% steeg in de maand en 3,1% op jaarbasis, een veel steviger onderliggend inflatiesignaal dan het zachtere CPI-cijfer van februari impliceerde.

Dat betekent dat de Fed nog steeds kijkt naar hardnekkige prijsdruk voordat de laatste olieschok volledig zichtbaar is in de gegevens, wat elke marktopluchting gekoppeld aan één kalm CPI-rapport er nog brozer uit laat zien.

CryptoSlate maakte dat punt vanuit de cryptokant, en dezelfde logica geldt breder voor macro. Wanneer olie, banen en inflatie stoppen met synchroon bewegen, wordt op krantenkoppen gedreven optimisme snel wankel.

Het CPI van februari gaf markten opluchting, maar het gaf de Fed geen duidelijk antwoord. Het rapport zag er kalm uit omdat het februari beschreef. De Fed moet zijn volgende beslissing nemen in een economie van maart die wordt gevormd door zwakkere banen en een olieschok in het Midden-Oosten. Dat is waarom het echte risico hier vals comfort is.