Mening door: Jason Dominique, medeoprichter en CEO van ONCHAIN® Labs
Jarenlang, wanneer we uitleggen wat we aan het bouwen zijn, is de reactie vertrouwd. Er is nieuwsgierigheid, wat scepsis, en dan de vraag die bijna altijd volgt:
"Als dit zo'n groot probleem is, waarom is het dan nog niet opgelost?"
Het antwoord is niet dat de industrie het niet heeft opgemerkt, noch dat de technologie te onvolwassen was om het aan te pakken. Toegang bleef gebroken omdat het correct oplossen ervan vereiste dat de manier waarop coördinatie, uitvoering en afwikkeling samenwerken opnieuw werd ontworpen, terwijl het gebroken laten ervan zowel eenvoudiger als winstgevend was.
Met "toegang" bedoelen we het pad tussen intentie en eigendom: de regels, tussenpersonen en omwegen die bepalen of iemand een onchain-asset direct kan bereiken of alleen via een platform dat de route controleert.
Gedurende het grootste deel van de geschiedenis van de industrie is toegang behandeld als iets dat gebruikers moeten verdienen of kopen voordat ze kunnen deelnemen. Assets moeten worden genoteerd. Wallets moeten ze ondersteunen.
Wat begon als een pragmatische oplossing verhard tot een duurzame economische structuur.
Als een asset wordt genoteerd, wordt toegang direct gemonetariseerd. Als dat niet het geval is, wordt de native asset die nodig is om deze te bereiken nog steeds gemonetariseerd. Hoe dan ook, de omweg betaalt, ongeacht de intentie van de gebruiker.
In de praktijk heeft dit geleid tot een enorme, grotendeels onzichtbare omleiding van waarde. Vandaag wordt aanzienlijk onchain-volume niet direct uitgevoerd tegen de assets die gebruikers willen bereiken, maar wordt eerst omgeleid via door tussenpersonen gecontroleerde native assets die nodig zijn om te transacteren op elk netwerk.
Toegangsschaarste werd een economisch artefact
Naarmate de creatie van onchain-assets versnelde, kwamen platforms een echte beperking tegen. Geen exchange, wallet of bewaarplatform kon realistisch gezien alles beschikbaar maken. Schaarste verscheen niet in liquiditeit of afwikkeling. Het verscheen in distributie.
Noteringen werden poorten. Routeringsbeslissingen bepaalden bereikbaarheid. Zodra deze omwegen winstgevend bleken, stopten ze met tijdelijk te zijn.
Dit was geen moreel falen. Het was een door prikkels gedreven resultaat. Het monetariseren van toegang vereiste veel minder coördinatie, kapitaal en risico dan het herontwerpen van hoe gebruikers onchain-assets direct bereiken. Zodra tussenpersonen zich realiseerden dat de omweg zelf geprijsd kon worden, was er weinig reden om deze te verwijderen, vooral wanneer verwijdering diepe architecturale veranderingen vereiste die weinig teams zich konden veroorloven.
Na verloop van tijd werden gebruikers getraind om de omweg als normaal te accepteren. Het verwerven van door tussenpersonen gecontroleerde native assets die niets met de intentie te maken hebben. Het overbruggen van waarde over chains. Het goedkeuren van ondoorzichtige transacties. Deze stappen voelden niet meer als wrijving en begonnen onvermijdelijk te voelen.
Wat ontstond was een onuitgesproken economische belasting op deelname, niet in rekening gebracht in expliciete vergoedingen, maar in vereiste assets, extra stappen, vertraagde uitvoering en verlaten intentie.
Uitvoering rijpte maar toegang niet
Terwijl toegang economisch afgesloten bleef, rijpte de uitvoeringslaag snel. Geautomatiseerde market makers, toestemmingsloze liquiditeit en composable smart contracts maakten van uitvoering een grotendeels opgelost probleem.
Deze systemen waren nooit bedoeld als bestemmingen. Ze waren leidingen. Vroeg waren interfaces noodzakelijk, dus gedecentraliseerde exchanges werden plaatsen waar gebruikers "naartoe gingen", en on-ramps werden toegangspoorten. Na verloop van tijd verwarde de industrie die interfaces met de infrastructuur zelf.
Gerelateerd: Een overzicht van op intentie gebaseerde architecturen en toepassingen in blockchain
Die verwarring wordt nu ontward. Mensen navigeren niet langer bewust naar uitvoeringsvenues. Handelen gebeurt steeds vaker binnen wallets en applicaties, waarbij uitvoering wordt geabstraheerd.
De data weerspiegelt deze verschuiving. In 2025 overschreed de DEX-naar-CEX spotvolumeratio 21% en piekte boven 37% eerder in het jaar. Gecentraliseerde platforms zijn nog steeds belangrijk, maar gedecentraliseerde uitvoering wordt de standaard, ongeacht waar gebruikers communiceren.
Naarmate uitvoering naar de achtergrond verdwijnt, wordt het resterende knelpunt onmogelijk te negeren.
Bouwers lopen tegen een plafond aan
Voor bouwers is toegang stil de beperkende factor geworden. Het bereiken van gebruikers vereist vaak relaties, goedkeuringen voor notering, of het dwingen van gebruikers via native assets die niets te maken hebben met de kernwaarde van het product.
Dit vervormt prikkels. Innovatie vertraagt niet omdat ideeën opdrogen, maar omdat toestemming het knelpunt wordt. Teams optimaliseren voor poortwachters in plaats van gebruikers. Distributie hangt af van kapitaal en relaties in plaats van relevantie.
Schaal versterkt het probleem. Zelfs nadat de uitgifte in 2025 vertraagde, werden elke dag tienduizenden tokens gelanceerd. Op notering gebaseerde toegang kan de toestemmingsloze creatie niet bijhouden.
Toestemmingsloze uitgifte gekoppeld aan toegang met toestemming produceert geen open markten. Het produceert fragmentatie.
Toegang verplaatst naar de transactielaag
Het alternatief is geen andere marktplaats of aggregator. Het is een herdefiniëring van waar toegang zich bevindt.
In op intentie gebaseerde en geabstraheerde systemen drukken gebruikers resultaten uit in plaats van routes. Transacties sourcen dynamisch liquiditeit, assets en uitvoering op protocolniveau. Toegang stopt met iets te zijn dat door platforms wordt verleend en wordt iets dat door het netwerk zelf wordt afgedwongen.
Deze verschuiving is structureel. Het oplossen van toegang op de transactielaag vereist diepe veranderingen in coördinatie, uitvoering en afwikkeling, veranderingen die duur, risicovol en traag te implementeren waren. Dat is precies waarom gemonetariseerde omwegen zo lang bleven bestaan.
Zodra toegang native wordt voor het netwerk, verandert de economie van de stack. Noteringen verliezen invloed. Ontdekking wordt emergent in plaats van onderhandeld. Liquiditeit concurreert op uitvoeringskwaliteit in plaats van plaatsing.
Uitvoering werkt. Afwikkeling schaalt. Waarde beweegt direct en wereldwijd. De resterende vraag is of toegang blijft worden gerouteerd via omwegen die gebruikers niet hebben gekozen.
Een stille maar onomkeerbare transitie
Deze transitie zal niet aankomen met een enkele protocollancering of krantenkopaankondiging. Systemen gebouwd op structurele wrijving ontrafelen zelden van de ene op de andere dag.
Toegang beweegt dichter naar uitvoering. Wanneer dat gebeurt, verschuift het zwaartepunt in crypto weg van tussenpersonen en terug naar netwerken.
De verandering zal niet luid zijn. Het zal structureel zijn. Tegen de tijd dat toegang "opgelost" aanvoelt, zullen de oude poorten al onmogelijk te rechtvaardigen zijn.
Mening door: Jason Dominique, medeoprichter en CEO van ONCHAIN® Labs.
Dit opinieartikel presenteert de expertvisie van de auteur en weerspiegelt mogelijk niet de opvattingen van Cointelegraph.com. Deze inhoud heeft redactionele beoordeling ondergaan om duidelijkheid en relevantie te waarborgen. Cointelegraph blijft toegewijd aan transparante rapportage en het handhaven van de hoogste journalistieke normen. Lezers worden aangemoedigd om hun eigen onderzoek te doen voordat ze acties ondernemen met betrekking tot het bedrijf.
Bron: https://cointelegraph.com/news/intent-protocols-make-access-native?utm_source=rss_feed&utm_medium=feed&utm_campaign=rss_partner_inbound
