Riz Ahmed Over De Zeer Persoonlijke 'Bait'

"Ik ben hier, ik ben aanwezig". Een vermoeide Riz Ahmed ploft in mijn Zoom-scherm, zijn gezicht knedend in zijn handen. Net de avond ervoor had hij de première van zijn nieuwe show Bait bijgewoond. Nu, te midden van lovende recensies, zit hij tot over zijn oren in opeenvolgende persinterviews.

Ik begin met toe te geven dat ik Bait in één keer heb gebingewatched. "Op geen enkel moment kon ik vertellen waar de show naartoe ging," vertel ik hem. Plotseling verdwijnt de uitputting van zijn gezicht in slow motion terwijl hij triomfantelijk in de lucht stoot. "JA!"

Dit interview bevat spoilers voor Bait.

Riz Ahmeds Bait is onmogelijk te categoriseren — met opzet

De show, die Ahmed heeft bedacht, geschreven en waarin hij speelt, volgt Shah Latif, een worstelende Brits-Pakistaanse acteur die een James Bond-auditie verprutst, en vervolgens per ongeluk-met-opzet in de roddelbladen belandt als de koploper voor de rol.

Wat begint als een komedie van oplopende vernederingen wordt iets aanzienlijk vreemders en gelaagder: een paranoïde thriller, een familiedrama, een meditatie over wat het kost om een versie van jezelf te spelen die acceptabel genoeg is voor de wereld om te accepteren.

Het slingert zo bewust door genres dat vroege reacties niet konden beslissen wat het was. Ahmed beschouwt dat als een compliment.

"Je moet mensen blijven laten raden," zegt hij. "Het publiek is nu zo intelligent. Je moet mensen gewoon blijven laten raden."

De show komt in een franchiselandschap dat aanzienlijk is verschoven sinds Bait voor het eerst werd bedacht. In maart 2025 sloot Amazon MGM Studios formeel zijn joint venture-deal met de ervaren Bond-producenten Barbara Broccoli en Michael G. Wilson, en nam de creatieve controle over 007 over na zes decennia van Broccoli-familiebeheer.

Ahmed ontwikkelde Bait precies in deze periode van onzekerheid over wat Bond was, wie hem bezat en wat hij mocht betekenen, en hij had Broccoli's toestemming nodig om het IP te gebruiken op een moment dat haar greep erop losser werd.

Volgens hem geloofde iedereen om hem heen dat ze het nooit zou toestaan. Hij vroeg het toch, met het argument dat dit eigenlijk helemaal geen Bond-show is, dat Bond hier functioneert als een symbool van aspiratie en een bepaalde smaak van westerse mannelijke wenselijkheid, waarvan geen enkele iets met Shah te maken heeft en alles met wat Shah verteld is dat hij zou moeten willen.

Ze gaf haar zegen (op voorwaarde dat ze nooit in de show genoemd zou worden), en de deal was beklonken tijdens één lunch.

De persoonlijke belangen duurden echter aanzienlijk langer om te onderhandelen — voornamelijk met zichzelf.

Hoe Riz Ahmed jarenlange persoonlijke notities omzette in een James Bond-verhaal

Ahmed heeft een decennium lang een notitieblok gevuld, niet met plotpunten precies, maar met observaties over een bepaald gevoel: dat het leven kan aanvoelen als een continue auditie, de kloof tussen het zelf dat je in het openbaar speelt en het zelf dat je werkelijk bent, en de specifieke, cumulatieve tol van het behouden van die kloof voor een bruine man in Groot-Brittannië, waar de inzet van correct waargenomen worden hoger aanvoelt en de foutmarge smaller aanvoelt.

"Voortdurend deze publieke versie van onszelf moeten spelen," zegt hij, "en het is meestal in strijd met wie we echt zijn of hoe we ons echt voelen."

Dit is gebied dat de Oscar-winnaar in andere vormen in kaart heeft gebracht — zijn essay uit 2016 "Typecast as a Terrorist", gepubliceerd in The Guardian als een uittreksel uit de essaybundel The Good Immigrant, putte uit hetzelfde pijnlijke kruispunt van auditieruimtes en luchthavenverhoorkamers — maar Bait gaat ergens ongemakkelijker innerlijk naartoe.

"Bruin zijn in het Westen kan aanvoelen alsof je in een spionagethriller zit," zegt hij. "Je zit al in een spionagethriller. Waar doe je auditie voor? Je hebt het of je het nu leuk vindt of niet."

"En vaker wel dan niet, vinden we het niet leuk."

Ik vertel hem dat ik ook video's maak over de oorlog — degene die nu elke koppen-app op elke telefoon domineert, in al zijn dagelijkse, slopende verschrikking — en dat de eerste vijf minuten me bulderend deden lachen op een manier waarvan ik niet volledig besefte dat ik het nodig had totdat het me ontsnapte.

Ahmed knikt nadrukkelijk. "We moeten allemaal nu lachen," zegt hij. "We moeten vreugde herontdekken."

"Lachen omzeilt je hersenen en je vooroordelen en al deze binaire tegenstellingen waarin we gevangen zitten. Het kan zo helend zijn."

Ahmed is zelf zeer uitgesproken geweest over wereldwijde conflicten, waarbij hij Israëls bombardementscampagne in Gaza in 2023 'moreel onverdedigbare oorlogsmisdaden' noemde en in 2025 het boycotpleidooi van Film Workers for Palestine ondertekende. Dus als hij praat over het herontdekken van vreugde, weet ik dat hij niet in abstracties spreekt.

"Als er één ding is dat mensen van deze show meenemen," vervolgt hij, "laat het dan die lachbuien zijn."

Riz Ahmed over gênante audities, genre tarten en zichzelf overtuigen

Het aanhouden van de show op het tarteren van categorieën (komedie! thriller! familiedrama! overleden pratende dieren!) was blijkbaar geen gemakkelijke verkoop in verschillende ontwikkelingsfasen, en Ahmed beschrijft een proces van constante overreding, niet alleen van financiers en medewerkers maar van zichzelf.

Ahmed wilde Bait in de bioscopen tegelijk met zijn interpretatie van Hamlet, beide dingen tegelijkertijd bestaand, met opzet, als een verklaring over wat hij is en waar hij weigert als vastgepind te worden.

"Je moet mensen altijd overtuigen," zegt hij. "Zelfs jezelf overtuigen dat je weet wat je doet als je het niet weet."

Wat hij ook intiem kent, is de onglamoureuze textuur van auditie doen. "Elke auditie is gênant," lacht hij.

Hij beschrijft het sturen van veertien tapes naar een Star Wars-regisseur nadat hij een e-mailadres kreeg "dat ik waarschijnlijk niet had moeten krijgen", en per ongeluk een gat scheuren in Danny Boyle's shirt tijdens een nogal verkeerd berekende auditie voor Slumdog Millionaire.

Voor de meeste anderen, zegt hij, waren ze zo slecht dat hij het nog steeds niet over zijn hart kan verkrijgen om contact op te nemen.

"Auditie doen is van nature ongemakkelijk omdat het je zelfbewust maakt," zegt hij, "en het beste werk, de grootste flow die we in welke vorm van leven dan ook voelen, is het tegenovergestelde daarvan."

Riz Ahmed over de Bait-cast: Guz Khan, Rafe Spall en een realityshow waar niemand van wist

De vrij uitstekende cast van Bait (samengesteld door de ontembare Shaheen Baig) is een liefhebbende, Adam-Sandler-achtige verzameling mensen waarmee Ahmed opnieuw in een kamer wilde zijn.

Ahmed ontmoette Guz Khan, die zijn neef Zulfi speelt, bijna 20 jaar geleden aan de Coventry University, waar Khan student was en Ahmed opdook om hem te vragen om een optreden bij de studentenvereniging te komen steunen. Hun "tweede eerste ontmoeting" kwam jaren later toen Khan viraal ging met een tweet over Jurassic Park en Ahmed op Twitter een DM stuurde waarin hij om loopbaanbegeleiding vroeg, inclusief of roem deelname aan Illuminati-initiaties vereiste.

Sheeba Chaddha, die ook tegenover Ahmed speelt in Hamlet, speelt de familiematriarch Tahira, en Ritu Arya is Yasmin, een ex die een provocerend artikel schrijft waarin ze de vraag stelt of James Bond zelfs waardig is voor een moslimman. Patrick Stewart spreekt de stem in van een varkenskop. Ik zal niet verder uitleggen.

En dan is er Rafe Spall, wiens connectie met Ahmed teruggaat tot 2006, toen ze beiden — naast Tom Hardy, in een koppeling die kosmisch ongeloofwaardiger wordt hoe langer je erover nadenkt — samen verschenen in een realityshow genaamd The Play's the Thing, waarin schrijvers toneelstukken voor het West End ontwikkelden en acteurs werden binnengebracht om te helpen. Hij noemt dit en ik maak een geluid dat niet helemaal waardig is.

"In die realityshow," voegt hij grijnzend toe, "speelde Rafe een beveiligingsagent op een luchthaven."

Zijn leven buiten de set is gezinsgericht en, volgens zijn eigen beschrijving, low-key, dus projecten zoals deze behoren tot de weinige gelegenheden dat hij langdurig tijd kan doorbrengen met mensen van wie hij houdt, vertelt hij me. "Ik geloof dat komedie over chemie gaat," zegt hij, "en je haalt het beste uit jezelf als je bij mensen bent waarvan je voelt dat je ze kunt vertrouwen."

De echte gebeurtenissen achter Bait: wat Riz Ahmed uit zijn eigen leven haalde

De mate waarin Ahmed ervoor heeft gekozen om werkelijk blootgesteld te zijn in Bait is het meest opvallende aan zowel de show als dit gesprek.

Want zie je, een groot deel van de details verweven in Shahs verhaal zijn geen metaforische benaderingen; het zijn, in meerdere gevallen, de daadwerkelijke gebeurtenissen.

Hij beschrijft een paniekaanval die hij had in Kentish Town Forum, op hetzelfde podium waar zijn personage een paniekaanval heeft in de show, naar buiten barstend uit dezelfde zij-uitgang in dezelfde steeg. Een herinnering aan aangevallen worden in een park achter het huis van zijn ouders in Wembley wordt ook de herinnering van zijn personage, gefilmd in diezelfde trap, op datzelfde stuk grond.

En dan, verrassender: de veiligheidsdiensten. Naarmate hij prominenter is geworden, vertelt Ahmed me dat Britse agentschappen de afgelopen jaren meerdere keren contact met hem hebben opgenomen, vragend om te ontmoeten, vragend of hij met hen zou willen samenwerken, vragend, in zoveel woorden, of hij voor hen zou willen spioneren. Het gebeurde met hem, en dus gebeurt het met Shah.

Zelfs de setting van de show in verschillende Londense buurten — van populaire bezienswaardigheden zoals South Kensington tot enigszins meer lokaal-specifieke gebieden zoals Kentish Town — was zeer opzettelijk.

"Ik wilde onze dagelijkse ervaring nemen," zegt hij, "en het verheffen tot de epische grandeur en het belang van wat je in spionagethrillers ziet." De achtervolgingssequenties voelen als Bond maar ontvouwen zich over buurtgrenzen die specifieke, geladen betekenis dragen voor de mensen die ze oversteken, en de paranoia vereist geen enkele identificeerbare slechterik omdat het systeem dat het toezicht houdt al is ingebouwd in de architectuur van het dagelijks leven.

Hij roept Jordan Peele's framing van Get Out op — dat zwart zijn in Amerika kan aanvoelen alsof je in een horrorfilm zit, en daarom werd de horrorfilm gemaakt — en de parallel die hij trekt met Bait is nauwkeurig: het genre is geen metafoor voor de ervaring, suggereert hij; de ervaring is wat het genre altijd, enigszins onvolmaakt, beschreef.

ForbesAmazons nieuwe James Bond-show heeft een 100% op Rotten Tomatoes, met een addertje onder het grasDoor Paul Tassi

Hij vertelt me ook over een horloge dat hem als prijs werd gegeven voor een van zijn vroege films, dat hij bij ontvangst googelde en ontdekte dat het £2500 waard was, tegenover de ongeveer £800 die hij aan de productie zelf had verdiend.

"Jarenlang durfde ik het niet uit de doos te halen, omdat ik dacht dat ik het op een dag zou moeten verkopen," zegt hij. "Ik zit in een onstabiel beroep. Ik heb de stem van mijn vader in mijn hoofd."

Hij pauzeert even. "De eerste keer dat ik het horloge droeg dat ik in 2007 of 2008 won, was vorig jaar. Pas nadat ik de show had gemaakt."

Er is iets bijna ondraaglijk menselijks aan dat beeld, het horloge in de doos, het decennium en een half dat hij zichzelf vertelde dat hij het recht om het te dragen nog niet had verdiend, het bijzondere psychische gewicht van opgroeien in een huishouden waar zelfstandig ondernemen onzekerheid betekent betekent dat je dingen vasthoudt omdat je ze op een dag misschien moet verkopen. Het is ook, op zijn eigen manier, de hele show — het ding dat je hebt gekregen maar te bang bent om op te eisen.

"Als acteurs worden we sterk aangemoedigd om mystiek te creëren en te proberen een blanco canvas te zijn, dus ik dacht vroeger dat acteren ging over het opzetten van een masker," zegt hij. "Nu denk ik dat het gaat over het afzetten ervan."

"Ik denk dat het gaat over specifiek genoeg zijn over je waarheid zodat iedereen zichzelf erin kan vinden."

'Bait', bedacht, geschreven door en met in de hoofdrol Riz Ahmed, wordt nu gestreamd op Prime Video.