W szczytowym momencie pandemii COVID-19 i u szczytu władzy byłego prezydenta Rodrigo Duterte, doświadczyłem ataków jego trolli. 

14 maja 2019 roku naszej CEO w Rappler, Marii Ressie, oraz byłemu badaczowi Reynaldo Santosowi Jr. przedstawiono zarzuty w sprawie o zniesławienie złożonej w Regionalnym Sądzie Procesowym w Manili. Doskonale pamiętam mój post na Facebooku z tamtego dnia. Napisałem: „A dark day for Philippine press." (TIMELINE: Rappler's cyber libel case)

Ledwo nacisnąłem „opublikuj", a już zaczął się mój koszmar. Pamiętam „odpowiedź", która stała się zapalnikiem serii ciosów: „O jakim dark day mówisz, jesteście presstitutes." 

Po raz pierwszy poczułem bat trolli. Zaatakowały mnie psy bojowe grupy DDS. Dostałem gorączki tamtego dnia. Przez ponad miesiąc unikałem Facebooka.

Opowiadam o tym, bo przypomniałem sobie sytuację Senatora Alana Petera Cayetano.

Trudno być politykiem. 

Mówię to jako zwykły obserwator czy przeciętny widz życia społecznego.

Moim zdaniem, gdy wchodzisz w tę branżę, potrzebujesz następujących cech: stalowe nerwy, zimna głowa, odwaga, wielka cierpliwość i wytrwałość.

Bo ja nie dałem rady. A to był tylko jeden komentarz pod moim postem.

Pewnie na stronie Alana Petera na Facebooku i w feedzie dostarczanym mu przez algorytmy jest mnóstwo ciosów. Przy takich zaciekłych atakach słabsi duchem by się załamali.

Ale Alan Peter to inny kaliber. Jakby stał się jeszcze bardziej gadatliwy.  

Im bardziej rozsądne i trafne są argumenty przeciwko niemu, tym mocniej trzyma się tytułu Marszałka Senatu. Ten obserwator pomyślał sobie, że gruba skóra to chyba też niezbędna cecha polityka.

Czytałem w jednym poście w mediach społecznościowych, że przez częstotliwość transmisji na żywo Senatora Cayetano na Facebooku, można by pomyśleć, że jest handlarzem na FB. Przypomina tych głośnych sprzedawców, którzy natrętnie próbują cię wciągnąć w kupowanie tego, co sprzedają.

Starszy kolega z naszego grona zwykłych obserwatorów powiedział, że już go mdli od głosu Senatora Cayetano z powodu częstotliwości jego pojawiania się w relacjach informacyjnych. Pomyślałem, że Alan Peter jest tak intensywny — nawet starszy człowiek ze słabym słuchem chciałby zatkać uszy, gdy go ogląda.

Jednak najmądrzejszy w naszej grupie pseudoekspertów ostrzegł, żebyśmy się nie dali wciągnąć. Cayetano ma inny cel. Ten, którego nazywamy Geniuszem, stwierdził, że prawdziwym celem Cayetano może być zakłócenie, jeśli nie zatrzymanie, procesu impeachmentu Wiceprezydent Sary Duterte w Senacie.

Dlatego Geniusz powiedział po angielsku z naciskiem: „eyes on the ball." Nie dajcie się wciągnąć.

Chwila, chwila. Zanim zapomnę, wrócę do Senatora Rodante Marcolety. Aż mi nos zadymił tydzień temu, gdy przeczytałem jego oskarżenie, że większość osób w mediach informacyjnych to rzekomo opłacani dziennikarze.

Kilka godzin po tym, jak to powiedział, przeprosił i wyjaśnił, że powiedział to dlatego, iż jego nazwisko nie zostało wspomniane w artykułach opublikowanych przez gazety Inquirer i Philippine Star w styczniu 2025 roku podczas wielkiego wiecu Iglesia ni Cristo na Lunecie.

Marcoleta powiedział: „I was the only one among the four speakers who provided the context in that rally." Twierdził, że przemawiał przez 45 minut, ale żadna z dwóch wspomnianych przez niego gazet tego nie odnotowała. „Kahit initials ko man lang wala. Parang wala ako doon."

W swoim uzasadnieniu Marcoleta stwierdził też, że prasa jest jedyną instytucją, w której „nikt nie ogranicza waszych praw."

Odniosę się najpierw do kwestii braku ograniczeń, o której mówił Senator Marcoleta, będący prawnikiem. Dokładniej mówiąc, jest to zapisane w Artykule III, Sekcji 4 Konstytucji — Karcie Praw: „No law shall be passed abridging the freedom of speech, of expression, or of the press…."

Zgodnie z moim rozumieniem, żadne prawo nie może zostać uchwalone, które ograniczałoby „wolność prasy." Istnieją jednak sposoby pociągnięcia do odpowiedzialności osób nadużywających mediów, a jednym z nich jest właśnie pozew o zniesławienie.

W kwestii tego, że nie został rozpoznany ani wymieniony przez dwie gazety podczas swojego wystąpienia na wiecu INC, pozwolę sobie zacytować kilka akapitów z książki The Elements of Journalism Billa Kovacha i Toma Rosenstiela.

Dwaj amerykańscy weterani dziennikarstwa powiedzieli: „What is news? Given the limits of space, time, and resources, what is important and what isn't, what is to be left in and what is to be left out? And in the age of internet infinity, who is to say? These questions inform the eighth principle citizens require from their press: Journalism should make the news comprehensive and keep it in proportion."

Innymi słowy, po zebraniu informacji, misją dziennikarzy jest analiza, ocena i weryfikacja tego, co zasługuje na napisanie lub przekazanie opinii publicznej. Dziennikarze robią to zgodnie z podstawowym celem dziennikarstwa. Jak mówią Kovach i Rosenstiel: „The primary purpose of journalism is to provide citizens with the information they need to be free and self-governing."

Być może dla ciebie, Senatorze Marcoleta, treść twojego 45-minutowego przemówienia na wiecu była niezwykle ważna. Ale ponieważ media widzą szerszy kontekst wydarzeń, czyli tzw. „the bigger picture," ich ocena mogła być inna.

Z powodu tak drobnej sprawy, którą pielęgnowaliście przez ponad rok, od razu powiecie, że „większość mediów to opłacani dziennikarze"? Naprawdę! – Rappler.com

Chito de la Vega jest Tambajem Rapplera dwa razy w miesiącu. Jest również jednym z prezenterów-gospodarzy programu Balita Kwento Serbisyo na antenie DZME 1530.