Το μόνο πράγμα χειρότερο από το να έχεις τον Trump ως ορκισμένο εχθρό

Ίσως ο Ντόναλντ Τραμπ να μπορεί να εκδώσει άλλο ένα μπεστ σέλερ, μια ενημερωμένη επανεγγραφή του "Πώς να Κερδίζετε Φίλους και να Επηρεάζετε Ανθρώπους" του Ντέιλ Κάρνεγκι του 1936.

Εξάλλου, από τα χρόνια του ως ο τύπος "Είστε Απολυμένος" στην τηλεοπτική εκπομπή "The Apprentice", ο Τραμπ κατάφερε να ξεγελά, να εξαπατά, να προσβάλλει άμεσα και γενικά να προσβάλλει ακόμη και τις δικές του μεθόδους "Τέχνης της Συμφωνίας" σε μια αξιοσημείωτη σειρά αποκρουστικών στρατηγικών που είναι συνεπείς μόνο στο αποτέλεσμα της ρίψης σχεδόν όλων με τους οποίους έχει συναλλαχθεί κάτω από το πλησιέστερο λεωφορείο.

Είναι αρκετά κακό που μισεί τους εχθρούς του, χθες χειροκροτώντας αγενώς τον θάνατο του πρώην διευθυντή του FBI και Ειδικού Εισαγγελέα Robert Mueller επειδή τόλμησε να τον ερευνήσει, αλλά ο Τραμπ τώρα στρέφεται τακτικά εναντίον των συμμάχων του.

Όπως ακριβώς ο Τραμπ ξαναέγραψε τη σύναψη συμφωνιών ως τέχνη βασισμένη στην εξυπνάδα εύρεσης αμοιβαία αποδεκτών ανταλλαγών για επιθετικότητα και απειλές, ίσως η νέα του επανεγγραφή των φιλιών θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τον οικονομικό εκβιασμό και τη στρατιωτική κυριαρχία ως προσεγγίσεις σε διαρκείς σχέσεις.

Μόνο φέτος πίσω στον Λευκό Οίκο, ο Τραμπ κατάφερε μόνος του και χωρίς πίεση να καταστρέψει δεκαετίες προσωπικών και επίσημων δεσμών με τους Ευρωπαίους συμμάχους και να προκαλέσει ημισφαιρικό πανικό. Έδωσε νέα ζωή σε αποτυχημένους εχθρούς όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας και προκάλεσε χάσματα μέσα στις δικές του εγχώριες πολιτικές συμμαχίες.

Αυτή την εβδομάδα, ο Τραμπ κατάφερε να προσβάλει τους εταίρους της G-7 και του ΝΑΤΟ των οποίων τη βοήθεια ταυτόχρονα ζητούσε για να ανοίξει ξανά το Στενό του Χορμούζ — παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν μπόρεσε να αποφύγει την προβλεπόμενη ιρανική απάντηση στον προληπτικό πόλεμο. Τους αποκάλεσε "δειλούς", ακόμη και ενώ απαιτούσε να δεσμεύσουν πολεμικά πλοία σε έναν αγώνα που αποφάσισε να ξεκινήσει μόνος του, απορρίπτοντας τις συμβουλές τους. Είπε ότι ο καθαρισμός του Στενού ήταν "εύκολος", θέλοντας να το κάνουν αυτοί, αλλά απείλησε να αποσυρθεί από την επίθεση στο Ιράν χωρίς οι ΗΠΑ να κάνουν οι ίδιες την εργασία καθαρισμού.

Είτε ο στόχος είναι ο ηγέτης της Ουκρανίας είτε ο Ιάπωνας Πρωθυπουργός που κάθεται σε εκείνη την καρέκλα του Οβάλ Γραφείου ενώ ο Τραμπ επιδεικνύεται, ο επισκέπτης περιμένει τώρα με προσδοκία μια παρατήρηση του Τραμπ που να ξεκαθαρίζει ότι η "διπλωματία" με έναν σύμμαχο περιλαμβάνει προσβολή.

Πέρα από όλα τα άλλα, ο Τραμπ έχει μπερδέψει τους φίλους των ΗΠΑ με συνεχώς μεταβαλλόμενες πολιτικές και αιτιολογήσεις για τον πόλεμο. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας, έδειχνε ακόμη και διαφωνία με τον ένα φαινομενικά αληθινό διεθνή φίλο του, τον Μπενιαμίν Νετανιάχου του Ισραήλ, σχετικά με το αν υπάρχει τρόπος εξόδου από αυτόν τον πόλεμο. Ο Νετανιάχου σαφώς βλέπει έναν συνεχιζόμενο πόλεμο ως κάτι που τον βοηθά εσωτερικά.

Η Ραγισμένη Βάση του Τραμπ Παραμένει

Ωστόσο, παρά τις διαφωνίες ακόμη και μέσα στη βάση των υποστηρικτών του, ο Τραμπ εξακολουθεί να κατέχει Ρεπουμπλικανούς νομοθέτες που φοβούνται την οργή της επανεκλογής του για τους ίδιους. Και ο Τραμπ εξακολουθούσε να έχει την έγκριση από ένα τρίτο ή περισσότερο του ερευνηθέντος κοινού που φαίνεται πρόθυμο να καταπιεί τα πάντα στο όνομα της διάλυσης της κυβέρνησης και της καταστολής των αντι-τρανς και αντι-μεταναστευτικών συνθημάτων ως των υψηλότερων προτεραιοτήτων του έθνους.

Για όποιους λόγους, οι υποστηρικτές του συνεχίζουν να βρίσκουν τα λόγια του, όσο αντιφατικά και αν είναι, πιο παρηγορητικά από τις πράξεις του, πρόθυμοι να παραβλέψουν στάσεις που αγγίζουν τον ρατσισμό, τη διχαστικότητα, τη δικτατορική εξουσία και τώρα ακόμη και τον πόλεμο ως δικαιολογημένα προς κάποιο μεγαλύτερο στόχο διάσπασης του στάτους κβο.

Εκατομμύρια λέξεις έχουν χυθεί για τη μαγεία του Τραμπ να κρατά τους υποστηρικτές κοντά κατά τη διάρκεια μιας από τις "συναλλακτικές συμφωνίες" του, μόνο για να τους μαχαιρώσει στην πλάτη λίγο μετά.

Οι σκελετοί του πρώην Αντιπροέδρου Μάικ Πενς, πρώην γενικών εισαγγελέων, προϊσταμένων προσωπικού, προσώπων άμυνας, στρατηγών και τέτοιων άκαμπτων Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών όπως ο Μιτς ΜακΚόνελ ή ο Κέβιν ΜακΚάρθι παραστέκονται στην είσοδο του Οβάλ Γραφείου.

Προφανώς, το μόνο χειρότερο από το να έχεις τον Τραμπ ως ορκισμένο εχθρό είναι να τον έχεις ως φωνητικό φίλο – μόνο για να ανακαλύψεις ότι ο εχθρός απέχει μόνο ένα σχόλιο.

Η ιδέα ότι ο Τραμπ δεν υποστηρίζει τίποτα άλλο παρά μια εικόνα δύναμης, για ιδανικά που διαρκούν μόνο αρκετά για να ολοκληρωθεί μια ανυπόμονη συναλλαγή, είναι τώρα τσιμεντωμένα στην κληρονομιά του Τραμπ. Στο όνομά του, Αμερικανοί που δεν γονατίζουν μπροστά του πληγώνονται, και ακόμη και πολιτικοί ή διεθνείς "φίλοι" βρίσκονται πάντα υπό κρίση μαζί του.

Ο Τραμπ έχει επιμείνει για δεκαετίες τώρα ότι μόνο ο ίδιος μπορεί να αναγνωρίσει και να λύσει προβλήματα, ότι δεν χρειάζεται συμβουλές και συμβούλους, και ότι, στην πραγματικότητα, μισεί τα συστήματα κανόνων και παραδόσεων – συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματος — που θα μπορούσαν να εμποδίσουν την πράξη με το συχνά αδιάφορο ένστικτό του. Τις τελευταίες εβδομάδες, αυτή η απομονωτιστική λήψη αποφάσεων έχει εκτεθεί με μια σειρά άσχημων κοινοβουλευτικών ακροάσεων που παρουσιάζουν τα μέλη του Υπουργικού του Συμβουλίου ανίκανα να εξηγήσουν ακόμη και τις πιο βασικές αντιφάσεις στις δηλώσεις του Τραμπ και τις υπουργικές πολιτικές που επηρεάζουν την εθνική ασφάλεια, τη μετανάστευση, τη δικαιοσύνη, την υγεία ή το περιβάλλον.

Ο Τραμπ έχει αγκαλιάσει την προσωπική, εθνική, ακόμη και ηθική αβεβαιότητα ως όπλο για να κερδίζει φίλους και να αναζητά παγκόσμια επιρροή. Δεν είναι αυτό που διδάξαμε στα παιδιά μας.

• george conway
• noam chomsky
• εμφύλιος πόλεμος
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump