بودجه اتحادیه ۲۰۲۶: صنعت مراقبت‌های بهداشتی بر پیشگیری به جای درمان تأکید می‌کند

برای بیش از یک دهه، بودجه‌های بهداشت و درمان هند بر بیمارستان‌ها، تخت‌ها و درمان‌های یارانه‌ای تمرکز داشته است. از ماموریت ملی سلامت در اوایل دهه ۲۰۱۰ تا راه‌اندازی Ayushman Bharat در ۲۰۱۸، هزینه‌های عمومی عمدتاً به بیماری پس از وقوع آن پرداخته‌اند تا اینکه از آن پیشگیری کنند.

این رویکرد به مقیاس دست یافت. Ayushman Bharat یکی از بزرگترین برنامه‌های بیمه سلامت عمومی جهان را ایجاد کرد. دانشکده‌های پزشکی چند برابر شدند. بیمارستان‌های منطقه‌ای گسترش یافتند. با این حال، یک ضعف حیاتی را نیز نشان داد: هند همچنان وابسته به درمان است، با هزینه‌هایی که دیر به اوج می‌رسند و مراقبت‌های پیشگیرانه به طور مزمن کمبود بودجه دارند.

با نزدیک شدن به بودجه اتحادیه ۲۰۲۶، رهبران صنعت بهداشت و درمان استدلال می‌کنند که زمان آن رسیده است که این معادله را دوباره متعادل کنیم.

آنچه بودجه ۲۰۲۵-۲۶ ارائه داد

بودجه ۲۰۲۵-۲۶، که در فوریه ۲۰۲۵ ارائه شد، یک مداخله قابل توجه در بهداشت و درمان بود. دولت تخصیص‌ها را ۱۱٪ افزایش داد و به ۹۹،۸۵۹ کرور روپیه رساند، پوشش PM-JAY را به کارگران فریلنسر و پلتفرم‌ها گسترش داد، ۲۰۰ مرکز مراقبت روزانه سرطان جدید را اعلام کرد، متعهد به اضافه کردن ۷۵،۰۰۰ جایگاه پزشکی طی پنج سال شد، عوارض گمرکی داروهای حیاتی را کاهش داد و از زیرساخت‌های سلامت دیجیتال و ابتکارات گردشگری پزشکی حمایت کرد.

علی‌رغم این دستاوردها، هزینه‌های بهداشت و درمان به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی بر اساس استانداردهای جهانی در ۱.۹۴٪ متواضع باقی می‌ماند. مهم‌تر از آن، بخش عمده‌ای از هزینه‌های افزایشی به مراقبت‌های پایین‌دستی، بیمارستان‌ها و درمان‌های سطح سوم به جای مداخله زودهنگام جریان می‌یابد.

این الگو چیزی است که سرمایه‌گذاران بهداشت و درمان، اپراتورها و بنیان‌گذاران فناوری پزشکی اکنون می‌خواهند بودجه ۲۰۲۶ آن را مختل کند.

ضرورت پیشگیری

"اگر دولت فقط برای یک فشار اصلی در سال جاری ظرفیت مالی داشته باشد، تمرکز باید کاملاً بر مراقبت‌های پیشگیرانه و تشخیصی باشد"، آجای ماهیپال، بنیان‌گذار و شریک عمومی در HealthKois می‌گوید.

بار بیماری هند به طور قطعی تغییر کرده است. بیماری‌های غیرواگیر—بیماری‌های قلبی عروقی، دیابت، فشار خون بالا و سرطان—اکنون بیشترین مرگ و میر و هزینه‌های بهداشت و درمان را به خود اختصاص می‌دهند. بیمارستان‌های سطح سوم، ماهیپال استدلال می‌کند، در پرهزینه‌ترین مرحله وارد صحنه می‌شوند.

تشخیص زودهنگام این شرایط می‌تواند بار بیماری ملی را به طور چشمگیری کاهش دهد. با این حال مشوق‌های فعلی از آن حمایت نمی‌کنند. صداهای صنعت خواستار مزایای صریح برای غربالگری‌های روتین هستند، به ویژه در خارج از مناطق شهری بزرگ.

یک پیشنهاد که در حال جذب است گسترش مزایای مالیاتی تحت بخش ۸۰D برای شامل شدن تشخیص‌های پیشگیرانه است، همراه با مشوق‌های مرتبط با عملکرد برای آزمایشگاه‌های تشخیصی که مایل به گسترش در بازارهای سطح دوم و سوم هستند. بدون چنین تشویق‌هایی، سرمایه خصوصی در بخش‌های شهری با حاشیه سود بالا متمرکز می‌شود.

فشار مراقبت پیشگیرانه به نحوه استقرار فناوری بستگی دارد. هند شاهد انفجار استارت‌آپ‌های فناوری سلامت متمرکز بر جذب بیمار، رزرو وقت ملاقات و اپلیکیشن‌های سلامتی بوده است. اما رهبران صنعت استدلال می‌کنند که دستاوردهای واقعی کارایی عمیق‌تر در سیستم نهفته است.

"باید بسیار مراقب باشید تا بین هوش مصنوعی که صرفاً یک لایه بازاریابی است و هوش مصنوعی که به عنوان یک ابزار بالینی جدی عمل می‌کند، تمایز قائل شوید"، ماهیپال هشدار می‌دهد.

هوش مصنوعی بالینی با تأثیر بالا در حال حاضر نتایجی در تصویربرداری خودکار سل، ژنومیک انکولوژی و بهینه‌سازی موجودی بیمارستان نشان می‌دهد. موج بعدی، او استدلال می‌کند، شامل هوش مصنوعی عاملی خواهد بود، سیستم‌هایی که به طور فعال به تصمیم‌گیری بالینی کمک می‌کنند و بار اداری را از طریق مدیریت هوشمندتر چرخه درآمد کاهش می‌دهند.

برای اینکه این در سطح ملی مقیاس‌پذیر شود، سرمایه‌گذاری مستمر در زیرساخت‌های داده سلامت ضروری است. در حالی که ماموریت دیجیتال Ayushman Bharat بیش از ۸۵۰ میلیون ABHA ID صادر کرده است، پذیرش همچنان پراکنده است. بیمارستان‌ها و کلینیک‌های کوچکتر اغلب فاقد مشوق‌های مالی روشن برای یکپارچه‌سازی هستند.

جایزه بلندمدت قابلیت همکاری واقعی است، جایی که داده‌های بیمار با استفاده از استانداردهای FHIR به طور یکپارچه در بین ارائه‌دهندگان جریان می‌یابد و بیماران، پرداخت‌کنندگان و ارائه‌دهندگان را در یک اکوسیستم واحد همسو می‌کند.

شکاف‌های مقرون به صرفه در مراقبت‌های تخصصی

علی‌رغم دستاوردهای عمده در پوشش بیمه، نقاط کور قابل توجهی باقی می‌ماند. مراقبت از باروری برجسته است. درمان‌هایی مانند IVF عمدتاً از بیمه حذف می‌شوند و خانواده‌ها در معرض هزینه‌های بالای جیبی قرار می‌گیرند.

"به عنوان کسی که هر روز از نزدیک با زوج‌هایی که با چالش‌های باروری روبرو هستند کار می‌کند، به طور مستقیم می‌بینم که این سفر چقدر از نظر عاطفی و مالی طاقت‌فرسا می‌تواند باشد"، نها موتوانی، بنیان‌گذار و مدیرعامل Luma Fertility می‌گوید.

با هزینه یک چرخه IVF بین ۱ تا ۳ لاکه روپیه، اکثر زوج‌ها خودشان درمان را تامین مالی می‌کنند. موتوانی استدلال می‌کند که گنجاندن بیمه می‌تواند دسترسی و نتایج را به طور قابل توجهی تغییر دهد، به ویژه با افزایش نرخ ناباروری در سراسر شهری هند.

از دیدگاه یک اپراتور، او همچنین به فشارهای هزینه ناشی از تجهیزات پزشکی وارداتی گران قیمت و نرخ‌های GST ناهماهنگ اشاره می‌کند. "منطقی‌سازی مالیات، همراه با مشوق‌های هدفمند و دسترسی به سرمایه مقرون به صرفه، به کلینیک‌ها کمک می‌کند تا هزینه‌ها را کاهش دهند و به شهرهای سطح دوم و سوم گسترش یابند."

فراتر از مقرون به صرفه بودن، موتوانی فرصت‌هایی را برای حمایت از تحقیقات و تشخیص‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای بهبود ثبات و نتایج در مراقبت از باروری برجسته می‌کند، زمینه‌هایی که هند علی‌رغم تقاضای رو به رشد، همچنان کم سرمایه‌گذاری است.

مراقبت پیشگیرانه فقط با قصد سیاست موفق نمی‌شود. به اعتماد، پایبندی و تجربه ی کاربر بستگی دارد، به ویژه در واکسیناسیون انبوه و مدیریت بیماری‌های مزمن.

ساروش موتا، مدیر عامل IntegriMedical، استدلال می‌کند که سیستم‌های تحویل دارو یک حلقه گمشده در روایت مراقبت‌های بهداشتی پیشگیرانه هند هستند.

"تجربه ی کاربر به طور مستقیم بر اعتماد و پایبندی تأثیر می‌گذارد"، او می‌گوید و خاطرنشان می‌کند که تحویل ایمن، راحت و کارآمد داروها و واکسن‌ها برای برنامه‌های بهداشت عمومی در مقیاس بزرگ ضروری است.

یکی از درخواست‌های کلیدی او از بودجه ۲۰۲۶ تامین مالی عمومی برای آزمایشات بالینی فناوری‌های تحویل داروی جدید است. آزمایشات با حمایت دولت، او استدلال می‌کند، می‌توانند تولید شواهد را تسریع کنند، هزینه‌های اعتبارسنجی را کاهش دهند و به ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی اعتماد دهند تا راه‌حل‌های نسل بعدی را اتخاذ کنند، به ویژه در برنامه‌های واکسیناسیون ملی و مراقبت مزمن.

پیام پیش از بودجه صنعت کمتر درباره هزینه کردن بیشتر و بیشتر درباره هزینه کردن هوشمندانه‌تر است. طی دهه گذشته، هند مقیاس را در ارائه خدمات بهداشت و درمان ساخته است. بودجه ۲۰۲۵-۲۶ این پایه را با تخصیص‌های بالاتر، پوشش گسترده‌تر و زیرساخت دیجیتال تقویت کرد.

بودجه ۲۰۲۶، ذینفعان استدلال می‌کنند، نقطه عطفی را نشان می‌دهد، فرصتی برای تغییر از درمان بیماری به پیشگیری از آن، از اپلیکیشن‌های پراکنده به سیستم‌های قابل همکاری، و از تمرکز شهری به دسترسی سراسری.

اگر این انتقال انجام شود، بازده فقط صرفه‌جویی مالی نخواهد بود، بلکه یک سیستم بهداشت و درمان خواهد بود که نتایج بهتری را با هزینه بلندمدت کمتر ارائه می‌دهد.