گزارش جدیدی از CSIS، یک اندیشکده برتر آمریکایی، چهار حقیقت درباره فناوری چینی و یک قضاوت نادرست را فاش می‌کند…

نویسنده: موسسه تحقیقات بلاک چین نوآوری برتر

در اوایل مارس 2026، اسکات کندی، یکی از اعضای ارشد مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS)، گزارش مهم 147 صفحه‌ای با عنوان "قدرت نوآوری: ارزش استراتژیک پیشرفت فناوری پیشرفته چین" را منتشر کرد.

اسکات کندی، که نام رسمی چینی او گان سایدر است، یک دانشمند علوم سیاسی مشهور آمریکایی و یک کارشناس برجسته در مورد چین است. مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS)، جایی که او در آن کار می‌کند، موقعیت بسیار مهمی دارد: در میان صدها اندیشکده پراکنده در سراسر واشنگتن دی.سی.، CSIS به طور گسترده به عنوان یکی از برترین‌های هرم شناخته می‌شود و اغلب "دولت ایالات متحده را در مورد چگونگی مداخله در جهان راهنمایی می‌کند".

سبک اسکات کندی عملگرایانه و منطقی است و او درک عالی از نحوه عملکرد چین دارد. محققان اندیشکده مانند او اغلب نقش "فرستادگان دیپلماتیک غیررسمی" (دیپلماسی مسیر دوم) را بازی می‌کنند.

شایان ذکر است که در سپتامبر 2022 (زمانی که اقدامات کنترل همه‌گیری چین هنوز سخت بود)، اسکات کندی اولین محقق اندیشکده غربی شد که شخصاً برای چندین هفته تحقیقات میدانی و مبادلات رو در رو با حلقه‌های سیاسی و تجاری چینی به سرزمین اصلی چین سفر کرد، که نشان‌دهنده شبکه ارتباطی و نفوذ ارتباطی او در چین و ایالات متحده است.

این گزارش مهم سوالات زیر را بررسی می‌کند:

دقیقاً چگونه نوآوری فناورانه چین به قدرت ژئوپلیتیکی تبدیل می‌شود؟ چرا برخی از صنایع با سرعت سرسام‌آوری پیشرفت می‌کنند در حالی که برخی دیگر دست و پا می‌زنند؟ با شکست فزاینده "نظریه جدایی"، رقابت فناوری جهانی به کجا می‌رود؟

1. منطق زیربنایی جهش بزرگ در علم و فناوری

طی دهه گذشته، سیاست علم و فناوری چین تغییر پارادایمی از "بازار برای فناوری" به "معرفی، هضم و جذب" و اکنون به "نوآوری مستقل" و "امنیت اول" را تجربه کرده است. به ویژه، از زمانی که ایالات متحده تحریم‌های فهرست نهادها را علیه هوآوی و سایر شرکت‌ها در 2019 آغاز کرد، افزایش فشار خارجی به کاتالیزوری برای خودکفایی فناورانه چین تبدیل شده است.

کندی مجموعه‌ای از داده‌ها را در گزارش خود گنجاند:

در 2023، هزینه تحقیق و توسعه چین، که با برابری قدرت خرید اندازه‌گیری می‌شود، به 1 تریلیون دلار رسید، معادل دومین اقتصاد بزرگ جهان که بیش از 2.6٪ از تولید ناخالص داخلی خود را به این ماشین پول سوز می‌اندازد. در سال‌های تهاجمی‌ترین یارانه‌ها، صندوق‌های مختلف صنعتی و مشوق‌های سیاستی ترکیبی بیش از 250 میلیارد دلار سالانه بود - به اندازه کافی برای خرید کل شرکت جنرال الکتریک و پس انداز کردن.

این سیستم ملی "قدرتمند و کارآمد" نتایج واضحی به همراه داشته است:

اول، ظهور خوشه‌های نوآوری:

در شاخص نوآوری جهانی 2025 (GII)، چین به رتبه 10 صعود خواهد کرد، با 24 مورد از 100 خوشه نوآوری برتر جهان (که دلتای رود مروارید در رتبه اول جهانی قرار دارد).

ارقام ثبت اختراع نیز کاملاً خوب به نظر می‌رسند: 13.3 ثبت اختراع به ازای هر 10،000 نفر.

اما اگر در بازار کالاهای کوچک ییوو قدم بزنید، متوجه خواهید شد که برخی از "نوآوری‌ها" چیزی بیش از تغییر رنگ دسته پیچ‌گوشتی نیستند. تیم کندی به وضوح این را نیز متوجه شد و به طور ظریف در یک پاورقی ذکر کرد: "تفاوت‌های قابل توجهی در کیفیت ثبت اختراع وجود دارد".

اما اعداد کل داستان را به شما نمی‌گویند.

با این حال، نکته هوشمندانه اندیشکده‌های غربی این است که آن‌ها کاملاً توسط این ارقام حیرت‌انگیز ترسانده نشدند. گزارش اشاره می‌کند که ضعف‌های ساختاری قابل توجهی هنوز در اکوسیستم فناوری چین وجود دارد:

به عنوان مثال، بهره‌وری کل عوامل تولید (TFP) - معیاری که سهم واقعی پیشرفت فناورانه را اندازه‌گیری می‌کند - تقریباً در چین راکد مانده است. به عبارت دیگر، علی‌رغم سرمایه‌گذاری این همه پول، کارایی خروجی به طور متناسب بهبود نیافته است و یارانه‌های بزرگ اغلب منجر به تخصیص ناکارآمد منابع و ظرفیت اضافی شدید می‌شوند.

مشکل عمیق‌تر در شکاف ساختار استعداد نهفته است. چین هر سال 4 میلیون فارغ‌التحصیل STEM دارد (یک سود مهندسی عظیم)، اما هنوز شکاف‌هایی در پیشرفت‌های مرزی و آموزش روستایی/توسعه استعداد پایه وجود دارد.

و سپس آن موضوع قدیمی اما همیشه حاضر وجود دارد: مالکیت معنوی.

اکوسیستم نوآوری چین در "انتشار در مقیاس بزرگ" و "تکرار مهندسی" بسیار خوب است - به من یک نمونه بدهید و من می‌توانم آن را در یک دهم زمان و یک صدم هزینه تکرار کنم و حتی بهتر انجام دهم.

اما وقتی باید یک پارادایم کاملاً جدید از ابتدا ایجاد کنید، که نیاز به "فضای آزادی بسیار برای آزمایش و خطا" و "شبکه استعداد بین‌رشته‌ای برتر جهان" دارد، اینرسی سیستم به زنجیر تبدیل می‌شود.

با این حال، وضعیت قطعاً در حال بهبود است.

2. قانون چهار ربع

گزارش شامل یک نمودار چهار ربع بود.

این همان چیزی است که ما فکر می‌کنیم هوشمندانه‌ترین بخش گزارش است.

بسیاری از مردم فناوری چینی را به عنوان یک کل می‌بینند - یا به شهرت خواهد رسید یا سقوط خواهد کرد - اما این واقعیت نیست.

گزارش یک "چارچوب تمایز صنعت" را پیشنهاد می‌کند که موفقیت یا شکست فناوری چینی را به چهار ربع تقسیم می‌کند، بسته به "کامل بودن اکوسیستم داخلی" و "اتصال به بازار جهانی".

ربع 1:

موفقیت مخرب

موفقیت مخرب

در 2024، BYD 21.9 میلیارد دلار در تحقیق و توسعه سرمایه‌گذاری کرد و 110،000 مهندس استخدام کرد، که بیش از تعداد کل مهندسان در کل صنعت خودروسازی دیترویت است.

اما پول و افراد کل داستان نیستند. آنچه واقعاً به شرکت‌هایی مانند BYD اجازه می‌دهد بازار جهانی را تسلط کنند، ماهیت "آسیاب گوشت" بازار خودروهای الکتریکی چین است.

تیم کندی در طول تحقیقات خود در شنژن دریافت که یک مدل جدید به طور متوسط تنها 18 ماه از مفهوم تا تولید انبوه طول می‌کشد، در حالی که در آلمان، این رقم 36 تا 48 ماه است. در 2024، بیش از 100 برند خودروی الکتریکی در بازار چین رقابت می‌کردند، با جنگ‌های قیمتی بسیار شدید که هر خودرو فقط چند صد یوان درآمد داشت.

داستان CATL مشابه است.

آن‌ها 38٪ از سهم بازار باتری جهانی را دارند. دولت هیچ "سهمیه‌ای" برای انجام این کار تعیین نکرد. در عوض، با هدایت بازار، آن‌ها کارخانه‌های خود را در کنار معادن لیتیوم ساختند و مراکز تحقیق و توسعه خود را در کنار تولیدکنندگان خودرو قرار دادند و یک یکپارچگی عمودی تقریباً وسواسی را شکل دادند.

وقتی می‌توانید یک باتری را از مواد خام به محصول نهایی در 24 ساعت تبدیل کنید، در حالی که رقبای شما به دو هفته نیاز دارند، بازی تغییر می‌کند.

"کسانی که زنده ماندند گونه‌های تکامل یافته هستند، نه طراحی شده."

ربع دوم

موفقیت انطباق

موفقیت مطابق

اگر خودروهای الکتریکی نشان‌دهنده "توسعه جهشی" باشند، پس پزشکی زیستی مسیر کاملاً متفاوتی را طی می‌کند -

"جهانی‌سازی را به عمق بپذیرید."

در 2023، چین 39٪ از آزمایشات بالینی جهانی را به خود اختصاص داد. این عمدتاً به این دلیل است که سیستم بیمارستانی چین می‌تواند تعداد کافی بیمار را در عرض سه ماه جذب کند، در حالی که در ایالات متحده، این فرآیند می‌تواند تا یک سال طول بکشد. در صنعت داروسازی، زمان پول است و طول مدت اختراع را تعیین می‌کند.

داستان هنگروی مدیسین بسیار نماینده است.

به جای تلاش برای اختراع یک مکانیسم ضد سرطان کاملاً جدید - که نیاز به پیشرفت در تحقیقات پایه دارد - آن‌ها تصمیم گرفتند استعدادهای برتر را از خارج از کشور بیاورند، مستقیماً با استانداردهای FDA معیارسنجی کنند و خود را در یک شبکه نوآوری جهانی جاسازی کنند.

در 2024، چین شاهد ظهور تقریباً 1،250 داروی جدید بود که اکثر آن‌ها داروهای "اولین در کلاس" نبودند، بلکه داروهای "من هم" یا "من بهتر" بودند. با این حال، این کاملاً از نظر تجاری قابل اجرا است.

ربع 3

شکست/مانع مخرب

شکست مخرب

این دردناک‌ترین بخش است. صندوق سرمایه‌گذاری صنعت مدار مجتمع ملی صدها میلیارد یوان سرمایه‌گذاری کرد و SMIC و Yangtze Memory Technologies Co.، Ltd. منابعی را به دست آوردند که هرگز رویای آن را نمی‌دیدند.

اما واقعیت در 2026 این است:

در حالی که چین سهم قابل توجهی از ظرفیت تولید در فرآیندهای بالغ (چیپ‌های قدیمی، یعنی 28 نانومتر و بالاتر) دارد، TSMC و سامسونگ هنوز با حاشیه وسیع در فرآیندهای پیشرفته زیر 7 نانومتر پیشتاز هستند.

در حال حاضر، هر دستگاه لیتوگرافی EUV (فرابنفش شدید) که می‌تواند به فناوری 3 نانومتر دست یابد، تقریباً 200 میلیون دلار هزینه دارد.

در حال حاضر، فقط ASML درگیر است.

مشکل این است که نیمه‌هادی‌ها صنعتی نیستند که بتوان آن‌ها را صرفاً با ریختن پول حل کرد. یک دستگاه لیتوگرافی EUV دارای 100،000 قطعه است که از بیش از 5،000 تامین‌کننده در سراسر جهان تهیه می‌شود.

ASML توانست این دستگاه را بسازد نه به این دلیل که هلندی‌ها به خصوص باهوش بودند، بلکه به این دلیل که آن‌ها فناوری نوری آلمانی، منابع لیزر آمریکایی و مواد خاص ژاپنی را یکپارچه کردند.

این یک سیستم بسیار پیچیده است که نیاز به تقسیم کار دقیق در میان صدها "قهرمان پنهان" در سراسر جهان دارد.

ربع 4

شکست/ناکارآمدی تطبیقی

شکست مطابق

مورد در این ربع C919 است:

در صنعتی که توسط دوپولی بوئینگ و ایرباس برای نیم قرن تسلط دارد، هواپیماهای خوب را نمی‌توان صرفاً با حمایت‌گرایی و ناسیونالیسم ساخت.

در 2024، COMAC تنها 16 هواپیمای C919 تحویل داد.

در مقایسه، بوئینگ 348 هواپیما در همان دوره تحویل داد، در حالی که ایرباس 735 هواپیما تحویل داد.

علاوه بر این، در میان آن 16 C919، موتورها از جنرال الکتریک (CFM International)، سیستم کنترل پرواز از هانی‌ول و اویونیک از راکول کالینز آمد - وابستگی واردات به اجزای اصلی به اندازه 90٪ بود.

تصویر بالا اطلاعات مربوط به برخی از تامین‌کنندگان اجزا و سیستم‌ها برای بوئینگ 787 دریم‌لاینر را نشان می‌دهد. منبع: بوئینگ، رویترز (نمودار در مقیاس رسم نشده است).

در واقعیت، یارانه‌های سیاستی فقط می‌توانند کارها را آغاز کنند. آنچه واقعاً یک مزیت رقابتی را شکل می‌دهد، یا کارایی مهندسی شدید به دست آمده از طریق رقابت شدید در اقیانوس قرمز (مانند خودروهای الکتریکی) یا نگرش باز است که به طور فعال به پیشرفته‌ترین شبکه‌های نوآوری جهان متصل می‌شود (مانند داروسازی).

کار کردن در انزوا یک تابوی بزرگ در نوآوری فناورانه است.

3. نوآوری برابر قدرت است؛ پتانسیل فناورانه به اهرم ژئوپلیتیکی تبدیل می‌شود

فناوری هرگز خنثی نیست - این مانند یک حقیقت بدیهی به نظر می‌رسد، اما کندی یک 30 صفحه کامل برای استدلال آن صرف کرد.

از نظر او، ارزش استراتژیک عمیق توسعه مبتنی بر فناوری پیشرفته چین در توانایی آن برای تغییر شکل اساسی ساختار قدرت بین‌المللی نهفته است. این سرریز قدرت عمدتاً در دو بعد اصلی منعکس می‌شود:

قدرت سخت یکپارچگی نظامی-غیرنظامی (MCF) و قدرت نرم استانداردهای بین‌المللی.

1. یکپارچگی نظامی-غیرنظامی

ادغام نظامی-غیرنظامی

بین 2010 و 2024، چین تقریباً 105.8 میلیارد دلار در حوزه یکپارچگی نظامی-غیرنظامی سرمایه‌گذاری کرد.

این پول کجا رفت؟

فناوری تشخیص صوت iFlytek برای تجزیه و تحلیل اطلاعات نظامی استفاده می‌شود؛ سیستم ناوبری ماهواره‌ای بیدو از استفاده غیرنظامی به سنگ بنای هدایت دقیق تبدیل شده است؛ و پهپادهای DJI - گجت‌های کوچکی که در آمازون برای عکاسی عروسی فروخته می‌شوند - به تجهیزات استاندارد برای شناسایی و حملات در میدان نبرد مدرن تبدیل شده‌اند.

سهم فناوری تجاری در قدرت نظامی چین واقعی است.

با این حال، این بازخورد "تکمیلی" است نه "تحول‌آفرین". موانع اعتماد ذاتی در سیستم و تقسیم منافع بین بخش‌ها تحول یکپارچه فناوری‌های مخرب از بخش غیرنظامی به مجتمع صنعتی-نظامی را محدود می‌کند.

بنابراین، چین در حوزه‌هایی مانند هوش مصنوعی و پهپادها مزیت تاکتیکی نامتقارن به دست آورده است، اما هنوز به طور بنیادی هژمونی فناوری نظامی ایالات متحده را سرنگون نکرده است.

چرا؟

به دلیل موانع اعتماد در سیستم - من به جزئیات آن نمی‌پردازم.

2. اختیار تعیین استاندارد

قدرت استانداردها

بدون نفوذ انحصاری قوی

"شرکت‌های درجه سوم محصول می‌سازند، شرکت‌های درجه یک استاندارد تعیین می‌کنند."

این گفته که در حلقه‌های تجاری چینی به طور گسترده منتشر می‌شود، معنای دیگری در زمینه دیپلماسی فناوری دارد: هر کس کد و پروتکل‌ها را کنترل کند، قوانین بازی را کنترل می‌کند.

تا 2025، چین در 780 کمیته فنی ISO (سازمان بین‌المللی استاندارد) شرکت کرده و 19 گروه کاری را در 3GPP (3GPP، سازمان استانداردهای مخابرات) رهبری کرده است. سهم IP هوآوی در حوزه 5G حدود 20٪ باقی ماند.

در همان زمان، چین می‌تواند از بازار داخلی عظیم خود (نرخ تبدیل استاندارد داخلی 85٪) برای پشتیبانی از استانداردهای بین‌المللی استفاده کند (مانند پذیرش HarmonyOS در 36 میلیون دستگاه و پیشرفت فناوری NearLink).

اما یک تعادل ظریف باید برقرار شود:

سازمان‌های استاندارد بین‌المللی به رویکرد "مبتنی بر اجماع" پایبند هستند.

می‌خواهید یک استاندارد را فشار دهید؟ البته، اما باید کشورهای عضو دیگر را متقاعد کنید. درس‌های گذشته واضح است - WAPI (استاندارد شبکه بی‌سیم محلی چین) و TD-SCDMA (استاندارد 3G) هر دو به دلیل ناسازگاری با اکوسیستم جهانی گران اما در نهایت بی‌فایده شدند.

"چین 'قدرت وتو' و 'قدرت دستور کار تعیین' خود را در حاکمیت فناوری جهانی تقویت کرده است"، کندی نوشت، "اما هنوز توانایی تعیین یک‌جانبه قوانین بازی را ندارد."

زیرمتن این بیانیه این است:

چین می‌تواند از وقوع برخی چیزها جلوگیری کند.

اما نمی‌توانیم اجازه دهیم چیزها به روشی که می‌خواهیم اتفاق بیفتند.

4. ورشکستگی نظریه جدایی کامل

به سال 2026 نگاه کنید، پدیده جالبی را متوجه خواهید شد:

اندیشکده‌های برتر بین‌المللی و سیاست‌گذاران به چند اردوگاه متمایز تقسیم شده‌اند و بادهای تغییر در حال دگرگونی عمیقی هستند.

1. اضطراب و عکس‌العمل معکوس شاهین‌ها/محدودکنندگان

به نمایندگی از برخی اعضای کنگره و گزارش‌های اولیه ITIF (بنیاد نوآوری و فناوری اطلاعات)، آن‌ها رابطه فناوری ایالات متحده-چین را به عنوان یک بازی جمع صفر می‌بینند و منطق آن‌ها ساده است:

اگر چین قوی شود، ایالات متحده ضعیف خواهد شد، بنابراین باید مهار شود.

با این حال، تعداد فزاینده‌ای از گزارش‌های گذشته‌نگر از سازمان‌هایی مانند RAND Corporation و Carnegie Endowment for Peace اشاره می‌کنند که کنترل‌های صادراتی بیش از حد گسترده و گسترش "حیاط‌های کوچک و دیوارهای بلند" اثر معکوس داشته است.

اختلال عرضه نه تنها به درآمد شرکت‌های آمریکایی (که می‌توانست برای تحقیق و توسعه نسل بعدی استفاده شود) آسیب رساند، بلکه کشنده‌تر، امیدهای شرکت‌های چینی را از بین برد و چین را مجبور کرد زنجیره تامین جایگزین داخلی خود را با سرعتی حیرت‌انگیز بسازد (بازگشت سری Huawei Mate گواه این است).

2. بیداری عمل‌گرایان: وابستگی متقابل در مدیریت

این پیام اصلی گزارش CSIS و اجماع جدیدی در میان اندیشکده‌های جریان اصلی مانند موسسه بروکینگز است: یک "جدایی کامل" بسیار پرهزینه و غیرعملی خواهد بود.

اگر زنجیره تامین جهانی به زور مختل شود چه اتفاقی می‌افتد؟

تورم شدید در غرب - زیرا کالاهای ارزان ساخت چین در دسترس نیستند؛

انتقال انرژی سبز جهانی کند می‌شود زیرا چین 80٪ از پانل‌های خورشیدی جهان و 60٪ تجهیزات انرژی بادی خود را تولید می‌کند.

علاوه بر این، غرب پنجره خود را برای درک تکامل فناورانه چین از دست داده است - وقتی با رقبای خود تجارت نمی‌کنید، دیگر نمی‌دانید آن‌ها تا چه حد پیشرفت کرده‌اند.

3. صدای سوم جنوب جهانی

3. صدای سوم جنوب جهانی

گزارش شورای آتلانتیک به طور هوشمندانه اشاره می‌کند که، در چشم بسیاری از کشورهای در حال توسعه در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین، شبکه‌های 5G چین، خودروهای الکتریکی مقرون به صرفه و زیرساخت هوش مصنوعی نشان‌دهنده "فرصت‌های توسعه مقرون به صرفه" هستند نه "تهدیدات امنیت ملی".

اگر غرب فقط "اضطراب امنیتی" را دستفروشی کند بدون اینکه جایگزین‌های رقابتی را ارائه دهد، روایت آن از جنوب جهانی کاملاً فروخواهد پاشید.

5. راه‌حل برای شکستن بن‌بست: هدف‌گیری دقیق

اگر "جدایی کامل" سم است و "آغوش بی‌قید و شرط" یک توهم است، پس راه خروج کجاست؟

CSIS، با دیدگاه ایالات متحده، پاسخ زیر را ارائه می‌دهد:

"اتصال کالیبره شده".

داخلی: تقویت اکوسیستم نوآوری محلی (از دیدگاه اقتصادی).

قدرت واقعی ایالات متحده در این نیست که چند شرکت چینی را می‌تواند سرکوب کند، بلکه در "اثر فانوس دریایی" بی‌نظیر آن - توانایی جذب روشن‌ترین ذهن‌های جهان، شبکه سرمایه‌گذاری خطرپذیر عمیق و تحقیقات علمی پایه قوی آن است.

آن‌ها معتقدند که یارانه‌های دولت ایالات متحده باید به طور دقیق به تعداد بسیار کمی از گره‌های استراتژیک مانند نیمه‌هادی‌ها هدف‌گذاری شود، نه اینکه حمایت‌گرایی تجاری گسترده را آغاز کند.

خارجی: ایجاد حفاظ‌های "جراحی" (دیدگاه واقع‌گرایانه).

به جای ممنوعیت جامع، محدودیت‌های سخت فقط باید بر فناوری‌های کلیدی گلوگاه (Chokepoints) با کاربردهای نظامی مستقیم اعمال شود، در حالی که تبادلات تجاری و آکادمیک عادی باید در حوزه‌هایی مانند الکترونیک مصرفی، چیپ‌های فرآیند بالغ و مدل‌های هوش مصنوعی متن‌باز پایه بازیابی و حفظ شوند.

در حوزه استانداردها، دولت‌های غربی نباید از سازمان‌های استاندارد بین‌المللی به دلیل ترس از نفوذ چین خارج شوند. در عوض، باید فعال‌تر شرکت کنند و قوانینی را که برای یک سیستم باز مطلوب است از طریق اتحادها و اجماع شکل دهند.

در همکاری فراملی، مانند در تغییرات آب و هوایی، اخلاق ایمنی هوش مصنوعی و بهداشت عمومی جهانی (عمل بالینی پزشکی)، وابستگی متقابل عمیق و همکاری نه تنها می‌تواند مزایای اقتصادی عظیمی را به همراه داشته باشد، بلکه می‌تواند به عنوان یک "جذب‌کننده شوک" کلیدی برای جلوگیری از سقوط رقابت قدرت‌های بزرگ به جنگ گرم عمل کند.

6. اجازه دهید فناوری به رفاه انسان بازگردد

این گزارش CSIS، همراه با سیل اعلامیه‌ها از اندیشکده‌های بزرگ در 2026، سیگنال بسیار واضحی را ارسال می‌کند:

استراتژی مبتنی بر فناوری پیشرفته چین چند وجهی است.

در زمینه‌های خاصی - خودروهای الکتریکی، باتری‌ها، 5G و پزشکی زیستی - حرکت برای تغییر شکل چشم‌انداز صنعتی جهانی به دست آورده است؛ با این حال، هنوز با چالش‌های ساختاری بلندمدت در اکوسیستم بنیادی و زیربنایی - نیمه‌هادی‌های پیشرفته، موتورهای هوایی و تحقیقات پایه پیشرفته - مواجه است.

چشم‌انداز فناوری جهانی آینده یک تعامل بسیار پیچیده از رقابت و همکاری خواهد بود.

چه کسی می‌تواند با بازترین ذهن استعدادهای جهانی را جذب کند؟

چه کسی می‌تواند فناوری را به فراگیرترین روش در دسترس کشورهای در حال توسعه قرار دهد؟

چه کسی می‌تواند خویشتن‌داری و عقلانیت را در رقابت حفظ کند و عمل‌گرایی و بازبودن را حفظ کند؟

هر کس این کار را انجام دهد، واقعاً دهه بعدی را خواهد برد.