Het enige wat erger is dan Trump als gezworen vijand te hebben

Misschien kan Donald Trump nog een bestseller publiceren, een bijgewerkte herschrijving van Dale Carnegie's "How to Win Friends and Influence People" uit 1936.

Immers, sinds zijn jaren als de "You're Fired"-man in de televisieshow "The Apprentice", is het Trump gelukt om te misleiden, te bedriegen, direct te beledigen en algemeen te beledigen, zelfs zijn eigen Art of the Deal-manieren, tot een opmerkelijke reeks afstotende strategieën die alleen consistent zijn in het resultaat van vrijwel iedereen met wie hij te maken had onder de dichtstbijzijnde bus te gooien.

Het is al erg genoeg dat hij zijn vijanden haat, gisteren grof juichend bij de dood van voormalig FBI-directeur en speciaal aanklager Robert Mueller omdat hij het waagde hem te onderzoeken, maar Trump keert zich nu regelmatig tegen zijn bondgenoten.

Net zoals Trump dealmaking herschreef als een kunstvorm gebaseerd op slimheid in het vinden van wederzijds aanvaardbare ruilhandel voor agressie en bedreigingen, zou zijn nieuwe herschrijving van vriendschappen misschien economische chantage en militaire dominantie kunnen exploiteren als het hofmaken naar duurzame relaties.

Alleen al in dit jaar terug in het Witte Huis heeft Trump in zijn eentje en zonder druk decennia van persoonlijke en officiële banden met Europese bondgenoten geruïneerd en een paniek op het halfrond veroorzaakt. Hij heeft nieuw leven geblazen in falende vijanden zoals Ruslands Vladimir Poetin en heeft kloven veroorzaakt binnen zijn eigen binnenlandse politieke allianties.

Deze week slaagde Trump erin G-7- en NAVO-partners te beledigen wiens hulp hij tegelijkertijd eiste om de Straat van Hormuz te heropenen — ondanks het feit dat hij zelf niet in staat was de voorspelde Iraanse reactie op een preventieve oorlog te vermijden. Hij noemde hen "lafaards", terwijl hij eiste dat ze oorlogsschepen zouden inzetten voor een gevecht dat hij besloot alleen te beginnen, hun advies vermijdend. Hij zei dat het vrijmaken van de Straat "gemakkelijk" was, en wilde dat zij het deden, maar dreigde zich terug te trekken uit het aanvallen van Iran zonder dat de VS het vrijmakingswerk zelf deed.

Of het doelwit nu de leider van Oekraïne is of de Japanse premier die in die Oval Office-stoel zit terwijl Trump zich mooi maakt, de bezoeker wacht nu vol verwachting op een Trump-opmerking die duidelijk maakt dat "diplomatie" met een bondgenoot belediging inhield.

Afgezien van al het andere heeft Trump vrienden van de VS in verwarring gebracht met voortdurend veranderende beleidsmaatregelen en rechtvaardigingen voor de oorlog. Tegen het einde van de week toonde hij zelfs onenigheid met zijn ene schijnbaar echte internationale vriend, Israëls Benjamin Netanyahu, over de vraag of er een uitweg is uit deze oorlog. Netanyahu ziet duidelijk een voortdurende oorlog als iets dat hem binnenlands helpt.

Trumps Gescheurde Achterban Blijft

Toch, ondanks meningsverschillen zelfs binnen zijn aanhang, bezit Trump nog steeds Republikeinse wetgevers die zijn herverkiezingswoede voor zichzelf vrezen. En Trump had nog steeds goedkeuring van een derde of meer van het gepeilde publiek dat bereid lijkt alles te slikken in naam van het breken van de regering en het maken van anti-trans- en anti-immigranten-leuzen tot de hoogste prioriteiten van de natie.

Om welke redenen dan ook, zijn aanhangers blijven zijn woorden, hoe tegenstrijdig ook, geruststellender vinden dan zijn daden, bereid om houdingen te negeren die racisme, verdeeldheid, dictatoriale macht en nu zelfs oorlog aanraken als rechtvaardigbaar in de richting van een groter doel om de status quo te doorbreken.

Miljoenen woorden zijn verspild aan de Trump-magie van het vasthouden van aanhangers tijdens een van zijn "transactionele deals", om hen vervolgens spoedig daarna in de rug te steken.

De skeletten van voormalig vicepresident Mike Pence, voormalige ministers van Justitie, stafchefs, defensiecijfers, generaals en zulke rigide Republikeinse senatoren als Mitch McConnell of Kevin McCarthy staan opgesteld bij de ingang van het Oval Office.

Blijkbaar is het enige dat erger is dan Trump als gezworen vijand te hebben, is hem als een luidruchtige vriend te hebben – om vervolgens te ontdekken dat de vijand slechts een krabopmerking verwijderd is.

Het idee dat Trump voor niets anders staat dan een imago van kracht, voor idealen die slechts lang genoeg duren om een ongeduldige transactie te voltooien, zijn nu verankerd in de Trump-nalatenschap. In zijn naam worden Amerikanen die niet voor hem knielen gekwetst, en zelfs politieke of internationale "vrienden" staan altijd bij hem terecht.

Trump heeft decennialang volgehouden dat alleen hij problemen kan herkennen en oplossen, dat hij geen advies en raad nodig heeft, en dat hij in feite systemen van regels en tradities haat – inclusief die van de Grondwet – die zouden kunnen verhinderen dat hij handelt op zijn vaak slecht geïnformeerde onderbuikgevoel. In de afgelopen weken is deze isolationistische besluitvorming tentoongesteld met een reeks nare congressionele hoorzittingen waarin zijn kabinetleden niet in staat zijn om zelfs de meest basale tegenstrijdigheden in Trumps uitspraken en departementaal beleid met betrekking tot nationale veiligheid, immigratie, justitie, gezondheid of milieu uit te leggen.

Trump heeft persoonlijke, nationale, zelfs morele onzekerheid omarmd als een wapen bij het winnen van vrienden en het zoeken naar mondiale invloed. Het is niet wat we onze kinderen hebben geleerd.

• george conway
• noam chomsky
• burgeroorlog
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump